็ดจะอยู่ที่ไหนนางก็ทำให้ตัวเองมีชีวิตที่ดีได้
“ไม่เลวๆ” นักพรตจินยกนิ้วให้ “รสชาติดีมากน่าเสียดายที่ไม่มีน้ำจิ้ม ไม่อย่างนั้นคงเหมาะกว่านี้”
“ท่านนักพรตเข้าใจดีจริงๆ!” หมิงเวยประจบประแจง “เงื่อนไขมีจำกัดเลยทำได้เพียงเท่านี้ หากวันหนึ่งได้ไปเยือนแคว้นฉีข้าจะพยายามเป็นเจ้าบ้านที่ดี”
“ฮ่าๆๆ!” นักพรตจินมองนางด้วยรอยยิ้ม “แม่นางจิตใจดีจริงๆ ท่านจะได้กลับแคว้นฉีหรือไม่ยังไม่แน่ใจเลย!”
หมิงเวยพูด “ท่านนักพรตพูดผิดแล้วข้าคิดว่าข้าจะได้กลับไปอย่างแน่นอน”
“อ้อ เหตุใดจึงคิดเช่นนั้นกัน”
หมิงเวยวางตะเกียบลงแล้วพูดว่า “ข้ารักษาอาการฝันร้ายของฮูหยินผู้เฒ่าได้แล้ว”
ทันทีที่พูดคำนี้ออกมาถังเช่าก็เงยหน้าขึ้นมองนางด้วยสายตาเย็นชา
หมิงเวยยิ้มอย่างใจดี “คุณชายรองเคารพฮูหยินผู้เฒ่าเช่นนี้ ข้าก็มีความมั่นใจมากขึ้นเล็กน้อย”
“….” ถังเช่าพูดเสียงเรียบเฉย “ในใต้หล้าไม่ได้มีแค่ท่านผู้เดียวที่เป็นเคล็ดวิชา ความสามารถของนักพรตจินก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าท่าน”
หมิงเวยพยักหน้า “เป็นเรื่องปกติ แล้วคุณชายรองกล้าเสี่ยงหรือไม่เจ้าคะ”
นางเงยหน้าขึ้นมองถังเช่า สายตาสบกันพวกเขาเห็นจิตสังหาร การระวังตัวและการหยั่งเชิงในแววตาของกันและกัน
ถังเช่
