ร่างของทหารยามเหลียงโชกเลือดไปทั้งตัวเขาหันหลังให้กับฉือชิ่งตอบโต้การโจมตีของบุรุษชุดดำ
“น้องฉือ แบบนี้ไม่ไหวแน่!” เขาพูดเสียงหอบ “คนเหล่านี้วรยุทธ์สูงเกินไป พวกเราไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกเขา ตอนนี้เว้นเสียแต่ว่ากำลังเสริมมาถึงไม่อย่างนั้น…”
“วางใจเถอะ” ฉือชิ่งปลอบเขา “ทางทหารอารักขาอี๋ตู นายท่านสิบได้ติดต่อไปแล้ว เมื่อเห็นสัญญาณพวกเขาต้องรีบมาแน่”
“อย่างนี้นี่เอง! ข้าบอกแล้วนายท่านสิบเป็นคนฉลาดจะไม่มีการเตรียมตัวได้อย่างไร” ความมั่นใจของทหารยามเหลียงเพิ่มขึ้นอย่างมากเขาตะโกนว่า “ทุกคนอดทนไว้! อีกเดี๋ยวกำลังเสริมก็จะมาแล้ว!”
หลังจากที่ทหารยามเหลียงตะโกนเสร็จเขาได้ยินเสียงเยาะเย้ยจากโจรที่อยู่ข้างหน้า คนผู้นี้ถือแส้ลูกโซ่ไว้ในมือ ตัวแส้นั้นพันด้วยด้ายสีทองและเงิน ดูราวกับงูเหลือมลายแถบ
“พวกเจ้าคิดได้สวยหรูมาก” เขาพูด “ทั้งจวนตระกูลถังถูกพวกเราควบคุมไว้อย่างสมบูรณ์แล้ว ทหารอารักขาอี๋ตูงั้นหรือตอนนี้พวกเขากำลังรอข่าวอยู่หรือ น่าเสียดายที่พวกเขาไม่เห็นสัญญาณนั้นหรอก”
กริชในมือฉือชิ่งพุ่งเข้าใส่อย่างรวดเร็วเขาพูดเสียงเย็นชาว่า “พูดไร้สาระ ล้มข้าให้ได้ก่อนแล้วค่อยพูด!”
“ไม่เชื่องั้นหรือ” ชายชุดดำหัวเร
