…ศิษย์พี่ลงสนามเองแล้ว”
นางถามอย่างกังวลใจ “พวกเราจะลงมือเมื่อไรหากไม่ลงมือจะไม่ทันการเอานะ!”
หมิงเวยสัมผัสขลุ่ยของตน และพูดอย่างใจเย็นว่า “จะรีบอะไรนักหนาคนที่อยู่เบื้องหลังยังไม่เคลื่อนไหวรอพวกเขาเคลื่อนไหวก็ยังไม่สาย”
“แต่ว่า…”
“หากศิษย์พี่ของท่านมีความสามารถเพียงเท่านี้เขาก็ไร้ประโยชน์เกินไป”
“ท่าน…” เวินซิ่วอี๋พูดอย่างโกรธเคือง “หากท่านไม่คิดจะช่วยก็ควรพูดออกมาให้เร็วกว่านี้!”
หมิงเวยยิ้มแล้วถามนางว่า “ประตูฝั่งตะวันตก สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง”
เวินซิ่วอี๋สั่งการหนอนพิษกู่ให้ไปสำรวจด้วยความโกรธ หลังจากการสำรวจนั้นนางอดไม่ได้ที่จะตะลึง “ค่ายกลฝั่งตะวันตก…ดูเหมือนจะหละหลวม”
นางรู้สึกปลาบปลื้มมาก “ที่แท้ศิษย์พี่เตรียมการมาแล้วต้องเป็นผู้ช่วยที่เขาพามาแน่”
“เร็วกว่าที่คิดเอาไว้เสียอีก!” หมิงเวยพยักหน้า “ความแข็งแกร่งของคนผู้นี้ไม่ธรรมดาจริงๆ และข้าคิดว่าในเรื่องของเคล็ดวิชาน่าจะเก่งกาจกว่าท่าน”
เวินซิ่วอี๋ไม่ค่อยโกรธนัก แต่ดูมีความสุขมากกว่า “เขาทำลายค่ายกลได้หรือ ขอเพียงทำลายค่ายกลที่กักขังได้ ทหารอารักขาอี๋ตูก็จะสามารถเข้ามาได้ถึงตอนนั้นก็ไม่จำเป็นต้องกลัวพวกเขาแล้ว!”
หมิงเวยส่ายหน้าทั้
