กมันกระจายไปตามราวบันไดอย่างรวดเร็ว
จากนั้นก็เปิดขวดไม้สองสามขวด หนอนพิษกู่ทุกชนิดที่คลานออกมาจากด้านใน จำนวนมีไม่มาก แต่พวกมันสามารถบินได้ และหายตัวไปในหมอกอย่างรวดเร็ว เวินซิ่วอี๋เป่าขลุ่ยสั้นสั่งการเหล่าหนอนพิษกู่เหล่านี้ไปยังที่ที่พวกมันควรจะไป
“เสร็จแล้ว” นางพูดพร้อมกับวางขลุ่ยลง “พวกมันอยู่ในที่ของมันแล้ว”
หมิงเวยพยักหน้า “หลังเรือนปลอดภัยหรือไม่”
“อืม อาชิ่งได้ปิดผนึกลานหน้า และหลังเรือนแล้วไม่มีผู้ใดน่าสงสัย”
“ลานหน้าเรือนล่ะ”
“เรือนอื่นๆ ก็ปิดเช่นกัน ไม่มีผู้บุกรุกที่เรือนหลักมีอาชิ่งอยู่…เดี๋ยวก่อน! มีคนกำลังทำลายค่ายกลหยินหยางของอาชิ่ง!”
“สัมผัสได้แล้ว” หมิงเวยพูด นางสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของหยินหยาง แน่นอนว่านางสัมผัสได้ว่าฉือชิ่งกำลังรับมือกับคนอื่นอยู่ ไม่เหมือนเวินซิ่วอี๋ที่สั่งการหนอนกู่ นางเข้าใจได้อย่างชัดเจน
“ผู้ใดอยู่ในเรือน”
เวินซิ่วอี๋แยกแยะอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบว่า “ส่วนใหญ่เป็นสมาชิกในตระกูลถัง นายท่านสิบ และศิษย์พี่ก็อยู่ที่นั่น”
หมิงเวยครุ่นคิด “ดูเหมือนว่าเป้าหมายหลักของอีกฝ่ายอยู่ที่นั่น”
แต่เมื่อไม่ได้ยินคำพูดต่อไปเวินซิ่วอี๋ก็รู้สึกกังวล “หลังจากนั้นล่ะ
