องดูเหมือนจะประสานกันบ้างต่อต้านกันบ้าง บางครั้งพัวพันกัน บางครั้งขัดแย้งกันคล้ายกับคู่รักคู่แค้นที่เลิกๆ คบๆ
เสียงซวินดังเข้ามาในจวนตระกูลถังถังซีที่กำลังจัดงานเลี้ยงอยู่ก็ตกใจอยู่ครู่หนึ่ง
“เสียงอะไรน่ะ” มีหลานชายตระกูลถังพูดขึ้นมา “เหตุใดมันช่างฟังดูอ้างว้างหดหู่อะไรอย่างนี้! ไปหาตัวการแล้วไล่ออกไปซะ!”
“ใช่แล้ว! วันนี้วันมงคล เช่นนี้พวกเราไม่โชคร้ายเอาหรือ”
บ่าวรับใช้รีบตอบกลับ “บ่าวจะรีบไปหาเดี๋ยวนี้ขอรับ!”
“เดี๋ยวก่อน” ถังซีรั้งไว้ “ข้าขอฟังก่อน”
เสียงซวินแม้จะฟังดูอ้างว้าง แต่ทุกทำนองนั้นนุ่มนวล และกลมกล่อม ราวกับว่ามีใครบางคนกำลังพูดอยู่ ยิ่งถังซีฟังมากเท่าไร เขาก็ยิ่งดีใจมากขึ้นเท่านั้น และจู่ๆ เขาก็หมุนตัววิ่งไปที่ห้องโถง
“ท่านอาสิบ!” หลานชายของตระกูลถังที่อยู่กับแขกนั้นทำตัวไม่ถูก แต่ในเมื่อท่านอาสิบไม่ได้บอกให้ไปจับคน เช่นนั้นก็ไม่ต้องไปจับ
ถังซีเดินเข้าไปในห้องโถงด้านในอย่างรวดเร็ว “ท่านแม่!”
ฮูหยินผู้เฒ่าถังที่กำลังพูดคุยกับกลุ่มสตรีชั้นสูงรู้สึกประหลาดใจ “เจ้าไม่ได้อยู่หน้างานหรือ มาที่นี่ทำไมกัน”
สีหน้าของถังซีเปี่ยมไปด้วยความดีใจ “ท่านฟังเสียงซวิน!”
ฮูหยินผู้เฒ่าถังตะลึงไปชั่วครู่ภายในห้องโถง
