งซวินตอนที่กำลังคุยกับฉือชิ่ง
“ศิษย์พี่ ศิษย์พี่กลับมาแล้ว!” นางคว้าแขนเสื้อของฉือชิ่งด้วยท่าทางดีใจ
สีหน้าของฉือชิ่งยังคงไม่เปลี่ยนแปลง “คุณชายรองกับนายท่านสิบมีความสัมพันธ์ที่ดีเสมอมา ดังนั้นเขาต้องกลับมาแสดงความยินดีกับเขาอยู่แล้ว”
สีหน้าของเวินซิ่วอี๋เปี่ยมไปด้วยความสุข “ใช่! พวกเราก็กลับมาเช่นกัน ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นศิษย์พี่ต้องกลับมาพบหน้าพวกเรา” ฉือชิ่งไม่พูดอะไรอีก
เวินซิ่วอี๋ก็ไม่ได้ต้องการให้เขาตอบกลับเช่นกัน นางได้ยินเสียงซวินที่ลอยเข้ามาก็ไม่สามารถซ่อนรอยยิ้มบนใบหน้าของนางได้ ฟังไปฟังมา จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงขลุ่ยแทรกเข้ามาด้วย
เวินซิ่วอี๋ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง และโกรธมาก “สตรีผู้นี้! ช่างน่าไม่อาย นางล่อลวงนายท่านสิบแล้วยังคิดจะล่อลวงศิษย์พี่อีกงั้นหรือ ข้าจะไปสั่งสอนนาง!”
“เดี๋ยว!” ฉือชิ่งคิดจะรั้งนาง แต่เวินซิ่วอี๋ก็วิ่งออกไปเสียแล้ว
แต่ก่อนที่นางจะวิ่งไปถึงห้องหนังสือจู่ๆ ก็มีดอกไม้ไฟปรากฏขึ้นเหนือศีรษะ ช่างเปล่งประกาย และมีสีสันชีวิตชีวา
……………
