งแขกได้รับเหม่ยไช่ปิงที่จี้เสียวอู่ส่งมา เมื่อส่งถึงมือของนาง เหม่ยไช่ปิงยังคงร้อนและหอมอยู่
“คุณชายจี้ซื้อที่ถนนเจ้าค่ะ บอกว่าคุณหนูเจ็ดไม่เคยทานเลยซื้อมาให้ท่านลองชิม”
หมิงเวยยิ้ม “พี่ชายของข้าอารมณ์เหมือนเด็กไม่ว่าจะไปที่ไหนเขามักจะคิดถึงอาหารอร่อยๆ และเรื่องสนุกๆ อยู่เสมอเลย”
นางหั่นแป้งทอดต่อหน้าสาวใช้ และแบ่งให้ทุกคนคนละชิ้น “ชิ้นใหญ่เพียงนี้ ทานหมดคงไม่ต้องทานข้าวแล้ว มา พวกเรามาทานด้วยกันเถอะ”
เสวี่ยอิงกัดไปหนึ่งคำนางหรี่ตาลง “อร่อยมากเจ้าค่ะ! จากร้านท่านยายจางหรือนี่ เหม่ยไช่[1]จากร้านของนางเป็นของแท้มากที่สุด”
ไห่เอี้ยนที่เย็นชาอยู่เสมอกัดสองคำแล้วพยักหน้า “อร่อย”
หมิงเวยยิ้มนางทานกับสาวใช้ทั้งสองจนหมดก็ไปล้างมือ งูขาวเลื้อยออกจากแขนเสื้อ และกลืนกระดาษน้ำมันที่ทิ้งไว้ลงในท้อง
จนกระทั่งตอนเย็น เสวี่ยอิง และไห่เอี้ยนหลับไปแล้วหมิงเวยลืมตาขึ้นพูดเสียงเบา “คายออกมา”
“เจ้าค่ะนายท่าน” งูขาวตัวเล็กคายกระดาษน้ำมันออกมา
หมิงเวยมองดูลวดลายบนกระดาษทาน้ำมันอย่างระมัดระวัง และอดไม่ได้ที่ จะยิ้ม “พี่ห้านี่จริงๆ เลยจะรีบอะไรเพียงนั้น” นางลูบหัวงูขาวเบาๆ “เจ้าไปส่ง ข้อความให้เขาช่วยข้า
