รนกับนาง หากสอนไป่หลิงไปนางก็ไม่มีความจำเป็นแล้ว
หมิงเวยทำราวกับว่าไม่รู้อะไรนางเช็ดมือให้สะอาดแล้วพูดว่า “พี่สาวลองไปใช้กับผู้อื่นดูก่อน ฝึกฝนให้คุ้นชินดูสักสองรอบก็จะจำตำแหน่งจุดฝังเข็มได้แม่นยำแล้ว”
ไป่หลิงขอบคุณนาง “…บ่าวจะตั้งใจฝึกฝนเจ้าค่ะ”
หมิงเวยมองฮูหยินผู้เฒ่าถังที่นอนอยู่บนเก้าอี้ตัวยาว นางหายใจตื้นขึ้น และหลับลึกไปแล้ว หมิงเวยเห็นสัญญาณจากฮูหยินใหญ่ก็เดินตามออกจากห้อง
“ขอบคุณคุณหนูเจ็ดมาก”
หมิงเวยยิ้ม “เรื่องเล็กน้อยเจ้าค่ะ เทียบไม่ได้กับพระคุณของฮูหยินผู้เฒ่า”
ท่าทีแสนสุภาพนี้ฮูหยินใหญ่ฟังก็นึกถึงคำพูดของไป่หลิงจึงถามอย่างระมัดระวัง “ก่อนหน้านี้คุณหนูเจ็ดบอกว่านี่เป็นเพียงการบรรเทาอาการป่วยของฮูหยินผู้เฒ่าเท่านั้นหรือ”
“เจ้าค่ะ”
“เช่นนั้นมีวิธีรักษาให้หายขาดหรือไม่”
“มีเจ้าค่ะ” ฮูหยินใหญ่ตาเป็นประกาย “วิธีอะไรหรือ”
“ต้องค้นหาสาเหตุของฝันร้ายของฮูหยินผู้เฒ่าเจ้าค่ะ”
ฮูหยินใหญ่ได้ยินเช่นนั้นก็พูดเสียงเศร้า “คุณหนูเจ็ดคงไม่ทราบพวกเราเคยลองมาแล้ว แต่ไม่เป็นผล”
“นั่นเป็นเพราะพวกท่านไม่พบทิศทางที่ถูกต้องเจ้าค่ะ” น้ำเสียงของนางแน่วแน่มากจนฮูหยินใหญ่ไม่สามารถพูดค้านอะไรได้เลย
นางทำได้แ
