ีถาม
ฮูหยินใหญ่ถอนหายใจ และทวนสิ่งที่ไป่หลิงพูดมาให้เขาฟัง
“…เรื่องก็เป็นเช่นนี้”
“นางเป็นผู้ที่ซิ่วอี๋ลักพาตัวมาหรือ”
“ใช่” ฮูหยินใหญ่ถามด้วยความเป็นห่วง “จะมีปัญหาหรือไม่ อย่างไรเราก็ลักพาตัวหวางเฟยของเสียนอ๋องมา แคว้นฉีจะยกทัพมาโจมตีหรือไม่”
ถังซีไตร่ตรอง “เยวี่ยอ๋องแห่งแคว้นฉีผู้นั้นมีชาติกำเนิดที่แปลกหากเขาเป็นคู่หมั้นของนางจริงๆ…” เขาส่ายหน้า “เป็นไปได้มากที่เรื่องจะจบแบบค้างคา”
“อย่างไรหรือ”
“จริงๆ แล้วเยวี่ยอ๋องเป็นทายาทสายตรงของราชวงศ์แคว้นฉี ปู่ของเขาคือซือฮว๋ายไท่จื่อ เขาอยู่กับองค์หญิงหมิงเฉิงตั้งแต่ยังเป็นเด็กจนกระทั่งปีก่อนถึงได้กลับสู่ราชวงศ์”
ฮูหยินใหญ่จำได้ทันที “เป็นผู้นั้นนี่เอง! ตอนนั้นที่ได้ยินข่าวพวกเราคิดว่าเป็นเรื่องมหัศจรรย์”
“ใช่” ถังซีพูด “ดังนั้นหากเป็นคู่หมั้นของเยวี่ยอ๋องก็คงไม่เกิดอะไรขึ้น ฮ่องเต้แคว้นฉีคงไม่ยอมส่งทหารมาเพื่อเขาอยู่แล้ว อย่างไรเสียพวกเขาก็ยังไม่ได้ แต่งงานกัน เปลี่ยนตัวคู่ หมั้นน่าจะดีกว่าจะได้ไม่เป็นการทำให้ราชวงศ์เสียหาย อีกทั้งไม่เกิดเป็นเรื่องใหญ่โต หากเกิดการต่อสู้ขึ้นมาจริงๆ พวกเราจะลำบาก แคว้นฉีเองก็ไม่ได้มีความมั่นใจมากเพียงนั้น”
ทั้งสองแคว้นอยู่อย่างส
