เมื่อเห็นหมิงเวยปรากฏตัวเวินซิ่วอี๋ยกมือขึ้นหมายจะจับตัว สายตาของหมิงเวยไวกว่าจึงซ่อนตัวอยู่หลังไป่หลิง
“คุณหนูเวินไม่ต้องใจร้อน!” พูดจบนางก็บอกไป่หลิงกับพ่อบ้านจี๋ว่า “พวกท่านคิดดู หากข้ามีเจตนาที่ไม่ดีต่อฮูหยินผู้เฒ่าจริง ข้าก็ต้องลงมือแล้วใช่หรือไม่ ตอนนี้ควรอยู่ข้างกายฮูหยินผู้เฒ่าจับนางเป็นตัวประกันสิถึงจะถูก”
พ่อบ้านจี๋คิดตามก็เห็นว่าจริงอย่างที่นางพูดเขาถามนางด้วยน้ำเสียงใจดีว่า “แม่นาง ตอนนี้ฮูหยินผู้เฒ่าเป็นอย่างไรบ้าง”
“นางหลับอยู่เจ้าค่ะ!” หมิงเวยยิ้ม “แต่หากพวกท่านยังส่งเสียงดังอีกก็ไม่แน่”
พ่อบ้านจี๋จ้องไปที่เวินซิวอี๋ทันที “แม่นางซิ่วอี๋ได้ยินหรือไม่กรุณาอยู่ในความสงบด้วยขอรับ!”
เวินซิ่วอี๋หงุดหงิด “พวกเจ้าหมายความว่าอะไร ข้าบอกไปแล้วว่านางเป็นนักโทษของข้า! รู้หรือไม่ว่าเรื่องที่ข้าจัดการอยู่ตอนนี้เป็นเรื่องของผู้ใด หากมีอะไรผิดพลาดขึ้นมาพวกเจ้าก็ไปคุยกับศิษย์พี่ของข้าเองละกัน!”
พ่อบ้านจี๋ยังไม่ทันได้พูดหมิงเวยก็พูดขึ้นว่า “คุณหนูเวิน เป็นความจริงที่ข้าเป็นนักโทษของท่าน แต่ก็ไม่แน่ว่าจะเป็นนักโทษของตระกูลถัง ท่านอย่าเอาเรื่องมาปะปนกันเลยเจ้าค่ะ”
เวินซิ่วอี๋ยิ้มเยาะ
