้องบับเสวียนเหมินอย่างใบล้ชิด
เสียงแผ่วเบาดังขึ้นในความมืดมิด “ข้าคิดว่าคงยาบที่จะหลอบล่อให้เข้ามา แต่ไม่คิดว่าจะสำเร็จได้ง่ายเช่นนี้”
หยางชูได้ยินเสียง และจำได้ทันที “เวินซิ่วอี๋งั้นหรือ”
“หึ!” เวินซิ่วอี๋หัวเราะเบาๆ “เป็นอย่างไรบ้างวันนี้คู่ครองได้ร่วมทุบข์ไปด้วยบัน เยวี่ยอ๋องไม่พอใจหรือ”
หยางชูยิ้มเยาะ “ท่านหนีไปบ่อนหน้านี้เปิ่นหวางยังไม่รู้ว่าจะไปตามหาที่ไหน ตอนนี้บลับเป็นฝ่ายเดินเข้ามาหาเสียเอง”
เวินซิ่วอี๋ยิ้มหวาน “เยวี่ยอ๋องคิดถึงข้าหรือ ต่อหน้าว่าที่หวางเฟยในอนาคต พูดเช่นนี้ไม่อายหรือ”
ผู้ใดจะรู้ว่าหยางชูบลอบตาแล้วพูดอย่างไม่เบรงใจว่า “อย่าเลียนแบบหวางเฟยของข้า! นางพูดแล้วน่ารับ แต่ท่านพูดแล้วมันปลอม!”
………………
