ี่นัดเอาไว้ ทุกคนมากันครบยกเว้นนายท่านจี้ และจี้ฮูหยิน จี้หลิงทำความเคารพเขาทั้งสองพูดคุยกันอย่างกระอักกระอ่วน
หลังจากพูดคุยกันครู่หนึ่งสะใภ้ต่งฟังต่อไปไม่ไหวจึงดึงแขนเสื้อของจี้หลิง
“ท่านอ๋อง พวกเราขอตัวพาเด็กๆ ไปเล่นกันก่อนขออภัยด้วยเพคะ”
หยางชูแทบรอไม่ไหวจึงรีบพูดออกไปว่า “เชิญทั้งสองตามสบาย”
จี้เสียวอู่กลอกตา และจากไป “ยามซวีเจอกันที่นี่อย่าผิดเวลาล่ะ”
“เข้าใจแล้วเจ้าค่ะพี่ห้า”
หยางชูหันไปถาม “แล้วพวกเจ้าล่ะ”
เสี่ยวถงชี้ไปที่ร้านค้าแถวๆ ริมถนน “ข้าจะไปหาของกิน! พี่อาหว่านไปด้วยกันหรือไม่”
อาหว่านตอบ “ข้าจะไปเดินเล่นก่อนอีกประเดี๋ยวจะไปหาเจ้า”
“ได้ อย่างไรข้าก็อยู่แถวนี้อย่างไรท่านก็หาเจอ”
“อืม”
หลังจากที่ทุกคนแยกย้ายกันไปแล้ว หยางชูแทบรอไม่ไหวที่จะถามหมิงเวยว่าจะไปที่ไหนกันดี แต่เมื่อเขาหันศีรษะไปเห็นนางจ้องมองที่แผ่นหลังของอาหว่านอย่างครุ่นคิด
“ทำไมหรือ”
“ท่านไม่คิดว่าอาหว่านดูแปลกไปหรือ” หมิงเวยถามเขา
หยางชูคิดแล้วส่ายหน้า “ไม่นะ! ปกตินางก็เป็นเช่นนี้อยู่แล้วคิดนู่นคิดนี่ไปเรื่อย”
“งั้นหรือ”
“อย่าคิดถึงนางเลย มีช่วงเวลาดีๆ ให้ออกมาเช่นนี้ไม่บ่อยหรอกนะ อาหว่านไม่เป็นอะไรหรอก”
หมิงเวยคิด
