สีหน้าของซูหลีดูเจื่อนลงเล็กน้อย
เธอยกมือขึ้น ค่อยๆ แกะมือของเซี่ยม่งหรานที่เขย่าบ่าเธออยู่ออกอย่างยากลำบาก
เอ่อ… เย่เฉิงเขาก็ไปที่เขตตะวันออกเหมือนกันงั้นเหรอ
น้ำเสียงของซูหลีเต็มไปด้วยความฉงนสงสัย
หา
เซี่ยม่งหรานถึงกับเหวอไปเลย เธอมองซูหลีตาปริบๆ
นี่เธอไม่รู้เรื่องหรอกเหรอ
สรุปว่าที่อีตาเย่เฉิงมันยืนพล่ามซะยืดยาว ทั้งวิเคราะห์โน่นนี่นั่น ทั้งพูดจาถากถางท้าทายสารพัดเมื่อกี้…
เพื่อนรักของเธอคนนี้ ไม่ได้ฟังเข้าหูเลยสักคำงั้นเหรอเนี่ย
สมองของเซี่ยม่งหรานประมวลผลอย่างรวดเร็ว ก่อนจะฉุกคิดถึงปัญหาที่สำคัญยิ่งกว่าขึ้นมาได้
เดี๋ยวนะ ซูซู ในเมื่อเธอไม่ได้ยินที่เย่เฉิงมันพล่ามเมื่อกี้ แล้วเธอ… เธอจะไปเขตตะวันออกทำไมกัน
ซูหลีอ้าปากเตรียมจะอธิบาย
ทว่ายังไม่ทันที่คำพูดจะหลุดออกจากปาก เสียงร้องโพล่งอย่างตื่นเต้นของเซี่ยม่งหรานก็ดังขัดขึ้นมาเสียก่อน
อ๋อ— ฉันรู้แล้ว!
เธอต้องคิดวิเคราะห์ออกเองแน่ๆ ใช่ไหมล่ะ!
เธอใจตรงกันกับไอ้บ้าเย่เฉิงนั่นเป๊ะเลย!
เธอก็กลัวว่าเขตอื่นคนจะแห่ไปกันเยอะจนแย่งกันล่าสัตว์อสูรไม่พอ เลยตั้งใจจะไปกอบโกยคะแนนที่เขตตะวันออกใช่ไหมล่ะ
ยิ่งพูดเซี่ยม่งหรานก็ยิ่งตื่นเต้น
ทว่า