หลังพ้นปีใหม่ อาการเจ็บป่วยของฮ่องเต้ก็ดีขึ้นในที่สุด แม้ว่าเขาจะยังไม่สามารถลุกจากเตียงได้ แต่ก็สามารถพูดได้ด้วยจิตใจที่แจ่มใส คนแรกที่เขาเรียกพบคืออันอ๋อง
อันอ๋องเข้าไปในวังด้วยความปีติยินดี ฮ่องเต้รู้สึกโล่งใจมากเมื่อได้เห็นท่าทางคารวะด้วยความเคารพของเขา
เมื่อข่าวการก่อกบฏของบุตรชายคนรองมาถึงฮ่องเต้โกรธมาก ครั้งหนึ่งเขาเคยคิดว่าองค์ชายรองเป็นบุตรชายที่มีความสามารถมากที่สุด และถึงกับคิดที่จะส่งต่อบัลลังก์ให้เขา แต่น่าเส สียดายที่บุคลิกของเขาโหดเหี้ยมเกินไป ถ้าเขาขึ้นครองบัลลังก์จริงๆ ฮ่องเต้กลัวว่าจะเกิดการนองเลือดในที่สุด
ตั้งแต่ปลดจากตำแหน่งอ๋องเขาก็ไม่ทำตัวชั่วร้ายอีก หลังจากนั้นเข้าวังมาก็มีความประพฤติที่ดีคิดว่าหากบุตรชายเปลี่ยนไปได้จริงๆ อีกสักสองปีคงปล่อยเขาออกมา
ผู้ใดจะคิดว่าไม่จำเป็นต้องปล่อยเขาเด็กคนนี้ก็ก่อเรื่องเลวร้ายเช่นนี้ขึ้นมา!
เมื่อฮ่องเต้ล้มป่วยนอกจากความเจ็บที่เกิดจากการล้มจนโรคเก่ากำเริบแล้ว ยังมีความโกรธที่เพิ่มเข้ามาด้วย
สังหารบิดา! บุตรชายของเขาเสียสติจนถึงเพียงนี้! บุตรชายคนโตคิดแต่เรื่องตำแหน่งไท่จื่อ บุตรชายคนรองคิดจะลอบสังหาร นี่เขาล้มเหลวในฐานะบิดาเพียงนี
