อย่างมากเพื่อเอาชนะเขา แต่ตอนนี้แม้ข้าจะไม่ได้ทำอะไรเลยเป้าหมายนี้ก็เกือบจะสำเร็จแล้ว”
หมิงเวยพูดเบาๆ “ข้าเข้าใจอารมณ์ของท่าน แต่ยิ่งถึงเวลานั้นมากเท่าไรยิ่งผิดพลาดไม่ได้เจ้าค่ะ กุ้ยเฟยเหนียงเหนียงทรมานมากกว่าท่านมิใช่หรือ แต่ตั้งแต่ฮ่องเต้หกล้มก็ไปไหนไม่ได้เลยดูแลฝ่าบาทตลอดทาง ต้องเอาใจใส่มากกว่าใครๆ”
หัวใจของหยางชูหนักอึ้ง “ข้า…รู้สึกผิดต่อนาง”
หมิงเวยถอนหายใจนางลุกขึ้นกอดปลอบเขา “ท่านอย่าคิดเช่นนั้น เหนียงเหนียงทำเพื่อท่านก็จริง แต่ก็เพื่อตัวนางเองด้วย การทำลายชีวิตคนจนต้องสูญเสียคนรัก นางต้องการแก้แค้น และต้องการช่วยให้บรรลุผลสมความปรารถนา บางทีคนชั่วต้องถูกฆ่าเท่านั้นจิตใจของนางจึงจะสงบลงเจ้าค่ะ”
หยางชูตอบรับ พยายามบอกตนเองให้ใจสงบลง
……………
ปีนี้ผ่านไปอย่างไม่ปกติ
เทศกาลเสี่ยวเหนียนฮ่องเต้ไม่ปรากฏตัวจนกระทั่งเทศกาลหยวนตั้น[1]ถึงปรากฏตัวครั้งหนึ่ง แม้ว่าข่าวจะถูกปิด และบอกเพียงว่าฮ่องเต้ต้องการพักผ่อน แต่บรรยากาศไม่สงบได้กระจายไปทั่วเมืองหลวง
ทุกคนไม่ได้โง่ตลอดเวลานี้ไม่ได้ว่าราชกิจเป็นที่ชัดเจนว่าอาการป่วยไม่ทุเลาลง
เมื่อซูถูได้รับข่าวนี้เขาไม่รู้ว่าควรจะดีใจหรือกังวลดี เขาวางแผนที่จะกลับไป
