ัดแขนเสื้อด้วยความรังเกียจเล็กน้อยเป็นการห้ามไม่ให้มันกลับมา “ย่อยเสร็จแล้วค่อยกลับมา”
“เจ้าค่ะ…” งูขาวที่รู้สึกเหมือนไม่ได้รับความเป็นธรรมทำได้เพียงเลื้อยขดตัวอยู่บนกิ่งไม้ และพยายามย่อยหนอนกู่ในท้องของมัน
แม้ว่าสิ่งนี้จะน่าขยะแขยง แต่ก็เป็นส่วนเสริมที่ยอดเยี่ยมสำหรับมัน ใบหน้าของเวินซิ่วอี๋ซีดด้วยความโกรธ นางพูดด้วยน้ำเสียงโกรธเคือง “ข้าไม่เชื่อ!”
นางหยิบขวดกระเบื้องออกมาแล้วดึงจุกออก “ไป!”
พิษกู่ขนาดเท่าผึ้งบินออกมาจากขวดล้อมรอบหมิงเวย ควันสีเขียวบางๆ เล็ดลอดออกมาจากตัวของพวกมัน
“ค่อนข้างแข็งแกร่งนะ!” หมิงเวยสนใจมาก “พิษกู่พวกนี้ดูน่าสนใจถ้าโดนควันพวกนี้ก็จะตายทันทีใช่หรือไม่”
เวินซิ่วอี๋ยิ้มเยาะ “นี่เป็นพิษกู่ลับของอาจารย์ของพวกเรา พิษของมันไม่มีทางรักษามาดูกันว่าท่านจะหนีไปไหนได้!”
“อ้อ ไม่มียารักษาจริงๆ หรือ ก่อนหน้านี้ท่านยังพูดว่ายาลับของท่านทรงพลังมาก ข้าทานไปแล้วไม่เห็นเป็นอะไรเลย!”
“ท่าน!” เวินซิ่วอี๋โกรธมาก “เช่นนั้นท่านก็ลองดู ผู้ที่ถูกมันกัดไม่มีทางมีชีวิตรอด”
หมิงเวยพยักหน้าแล้วถอนหายใจ “เป็นของดีจริงๆ!”
พูดจบนางก็ก้มหน้ามองงูขาวที่อยู่ตรงเท้า “ได้ยินแล้วหรือไม่ ของดีเช
