อย่าทำตัวมีพิรุธล่ะ! ”
“รู้แล้ว! ข้าไม่ได้โง่ขนาดนั้นนะ!”
…………
อันอ๋องที่ไม่ได้โง่เขลาเพียงนั้นนึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ ถึงแม้ว่าเหตุการณ์จะผ่านไปแล้ว แต่ใจก็ยังคงผวาอยู่
เขาถามหยางชู “เจ้าเป็นคนจัดการจริงๆ หรือ ทางฝั่งเสด็จพ่อจะไม่เกิดเรื่องอะไรใช่หรือไม่”
หยางชูตอบโดยสีหน้าไม่เปลี่ยน “เปล่า ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรว่าท่านอารองจะสติฟั่นเฟือนเพียงนั้น”
“เช่นนั้น…” อันอ๋องตกใจ “นี่! พวกเราต้องแจ้งให้เสด็จพ่อทราบโดยเร็วที่สุด ถ้าหาก...”
“ท่านฟังข้าพูดให้จบก่อนได้หรือไม่” หยางชูดึงเขา “เรื่องคนข้างกายฝ่าบาทข้าไม่ได้จัดการ แต่หากเป็นคนข้างกายกุ้ยเฟยข้าจัดการเรียบร้อยแล้ว!”
อันอ๋องตกใจ “เจ้าหมายความว่าอย่างไร”
“จำคุณหนูเวินผู้นั้นได้หรือไม่”
อันอ๋องนึกตาม “หลานสาวของฮุ่ยเฟยหรือ”
“ใช่! หลานสาวของนางค่อนข้างแปลกข้ากังวลว่านางจะทำร้ายกุ้ยเฟยเลย…”
“อ้อ!” อันอ๋องเข้าใจแล้ว “มิน่าเล่าเจ้าถึงให้คุณหนูหมิงเดินทางไปด้วย ข้ายังถามเจ้าอยู่เลยว่ายอมอยู่ห่างจากนางนานเช่นนั้นได้หรือ!”
“ใช่! นางเก่งกาจมาก! หากมีนางอยู่ด้วยต้องสังเกตถึงความเคลื่อนไหวแน่นอน ตราบใดที่ฝ่าบาทเตรียมพร้อมท่านคิดว่าท่านอารองจะทำสำเร็จหรือ”
อันอ๋องส
