งที่อีกฝ่ายชี้ไป และสิ่งที่เขาเห็นคือหิมะ…
“จะไปมีอะไรได้อย่างไรแล้วเจ้าตะโกนทำไมกัน ข้าตกใจหมด!”
คนของเขาแก้ตัว “มีจริงๆ! เมื่อครู่ข้าเห็นจริงๆ!”
“เหตุใดข้าไม่…” ยังไม่ทันพูดจบมีบางอย่างแวบอยู่ที่หางตาของเขา ทหารผู้นั้นอ้าปากค้าง “อ้า!”
เขามองอีกครั้ง แต่ก็ไม่มีอะไร
“เกิดอะไรขึ้น” เขาขนลุกไปทั้งตัว “ผีหรือ” พอโพล่งคำว่าผีออกมา เหล่าทหารที่เกือบจะแข็งตายอดสั่นสะท้านไม่ได้
ไม่จริงใช่หรือไม่ ไม่ต้องพูดถึงความน่าเกรงขามของเขตพระราชฐาน คงไม่มีเรื่องเช่นนี้จริงๆ หรอกใช่หรือไม่ แต่พอคิดเช่นนั้นพวกเขารู้สึกเหมือนเห็นอะไรบางอย่าง ทุกคนก็ตะโกนออกมาว่ า “มีบางอย่างจริงๆ!”
มือของทหารกดกระบี่ข้างเอวในขณะที่เขากำลังจะชักมันออกมา จู่ๆ ลำคอของเขาก็รู้สึกเย็น เส้นประสาทแข็งตัวจนไม่รับรู้ถึงความเจ็บปวด และลมหายใจก็หยุดลง
ดวงตาของเขาเบิกกว้างในตอนที่เผชิญหน้ากับความตายเขาก็อยากจะรู้ว่ามันคืออะไร ซึ่งความหวังของเขาก็เป็นจริง ร่างของบุรุษชุดขาวสะท้อนเข้ามาในรูม่านตาของเขา สีหน้าของเขาดู เฉยเมยมีกู่ฉิ
