พยักหน้า
“แล้วเหตุใดท่านถึงยังตามมาล่ะ”
หมิงเวยพูดว่า “หากข้าไม่ตาม ท่านคงทำการเคลื่อนไหว แบบนั้นยุ่งยากไปหน่อย”
เวินซิ่วอี๋หัวเราะน้ำเสียงของนางอ่อนโยน “พี่หมิงรู้ใจข้าจริง พวกเราเพิ่งรู้จักกันไม่นาน แต่พบกันครั้งแรกก็รู้สึกเหมือนเป็นสหายกันมานาน”
หมิงเวยถอนหายใจ “แต่ท่านกลับบอกว่าอยากฆ่าข้า”
“ใช่” เวินซิ่วอี๋ไม่ปฏิเสธ “ข้าไม่เหมือนคนอื่น คนอื่นอาจรู้สึกยินดีที่ได้สหายคนสนิทคนสองคน แต่ข้าน่ะเกลียดการถูกมองออกมากที่สุด”
หมิงเวยพยักหน้า “ก็จริง การที่จะทำอะไรแล้วถูกผู้อื่นมองออกมันน่าเบื่อ”
“เพราะฉะนั้น” ดวงตาของเวินซิ่วอี๋เปล่งประกาย นางพุ่งไปข้างหน้า “ท่านพี่ตายที่นี่เสียเถอะ!”
