ข้าคิดมากไปหรือ”
ฟู่จินดึงสติกลับมา และจดจ่อกับคดีที่อยู่ตรงหน้า “มีปัญหาหรือไม่ เปรียบเทียบสักหน่อยก็รู้แล้ว” เขาชี้ไปที่เอกสาร “แม้แต่คดีเมื่อปีก่อนท่านอ๋องยังหามาได้ เห็นได้ชัดว่ามีข้อสร รุปในใจแล้ว”
ปีก่อน อุบัติเหตุเช่นนี้ไม่ได้มีมากมายถึงเพียงนี้ เดือนนี้เพิ่มขึ้นเกือบสองเท่าเมื่อเทียบกับช่วงเวลาเดียวกัน
หยางชูถามเขา “เช่นนั้น อาจารย์คิดว่าปัญหาอยู่ที่ตรงไหนกัน ท่านคิดว่าเป็นฝีมือขององค์ชายรองหรือไม่”
“ในสถานการณ์นี้ไม่มีใครอื่นนอกจากเขา” ฟู่จินพูด “เป็นเวลากว่าหนึ่งเดือนแล้วที่ขบวนเสด็จเดินทางออกจากเมืองหลวง เขาคิดจะทำอะไรก็มีเวลาไม่มาก”
ไม่รอให้เขาพูดอะไรฟู่จินถามทันทีว่า “แล้วเรื่องย้ายคนล่ะ เมื่อคนเหล่านี้ตายไป หน้าที่ของคนเหล่านี้ก็จะถูกแทนที่ท่านอ๋องเข้าใจสถานการณ์เหล่านี้หรือไม่”
หยางชูตอบ “ข้าคิดหาวิธีนำข้อมูลส่วนบุคคลมาได้แล้ว อาจารย์โปรดรอสักครู่”
อาสวนส่งเอกสารที่เกี่ยวข้องมาให้ทันที ฟู่จินไม่พูดอะไรอีกเขาก้มหน้าอ่านเอกสารอย่างตั้งใจ บันทึกสิบหน้านี้เขาอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่าคิดทบทวนอยู่หลายรอบ
จนกระทั่งอ่านจนจำได้ขึ้นใจเขาถึงวางลงแล้วเรียกให้หยางชูโน้มตัวเข้ามาหา
“ท่านอ๋องดูนี่ เม
