ขาทานก็ยิ้มอย่างพอใจ
นางเป็นเพียงอนุผู้หนึ่งอีกไม่นานจวนเยวี่ยอ๋องจะต้อนรับนายหญิงซึ่งสามารถออกคำสั่งกับนางได้ เจ้านายที่นางปรนนิบัติก็เชื่อฟังคนผู้นั้นเช่นกัน
นางจะเสียใจหรือไม่…
พอเห็นเขาทานเสร็จอาหว่านก็รินน้ำชาให้เขา และถามว่า “ไม่ทราบว่าคุณชายมีนามว่าอะไรหรือ พวกเรามีวาสนาได้ทานน้ำแกงเนื้อแกะด้วยกันควรจะทำความรู้จักกันดีกว่า”
ซูถูตอบ “ข้าแซ่ซู”
“อ้อ คุณชายซู!”
ซูถูมองนาง “แม่นางเล่า”
“ข้าชื่ออาหว่าน หว่านที่มาจากคำว่าเยาว์วัย”
ซูถูคิดในใจเป็นคำที่เหมาะสมกับนางดี เขาได้เรียนรู้วิธีเขียนตัวอักษรของจงหยวนกับบัณฑิตจงหยวนเรียกได้ว่าความรู้ของเขาดีเลยทีเดียว
ซูถูถอนหายใจเล็กน้อยในใจ สตรีจงหยวนให้ความสำคัญกับแซ่มากกว่าชื่อ นางบอกชื่อ แต่ไม่บอกแซ่ แสดงว่าเป็นอนุที่ฐานะต่ำมากจริงๆ
นอกจากนี้คำว่าหว่านเต็มไปด้วยการดูถูกสตรี ผู้ที่หวีผมให้ก็เป็นสาวใช้ไม่ใช่หรือ อาหว่านไม่รู้เลยว่าบุคคลตรงหน้าคิดไปไกลเสียแล้วนางถามออกไปว่า “คุณชายซูเป็นคนที่ไหนหรือ”
ซูถูตอบอย่างเป็นกันเอง “ข้าเป็นคนซี่เย่”
“อา! ซี่เย่!” อาหว่านเคาะโต๊ะเบาๆ “ไม่แปลกใจเลยที่สำเนียงของคุณชายดูแปลกไปหน่อย!”
เป็นเมืองเล็กๆ ทางซีเป่ย
