ุดชะงักแล้วเรียกด้วยสำเนียงที่น่าอึดอัดใจ “คุณชายซู”
ซูถูพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม “ว่าอย่างไร”
นักดนตรีหูเหรินกล่าวว่า “นางนั่งบนเรือนานกว่าครึ่งชั่วยามแล้วจากไปกับเยวี่ยอ๋องผู้นั้น ข้าน้อยเกรงว่าจะถูกพบเข้าจึงไม่กล้าส่งคนตามไป”
ซูถูพูด “ไม่ส่งคนตามไปถูกต้องแล้วข้ายังไม่กล้าโผล่หน้าไป เกรงว่าพวกเขาจะจำข้าได้”
นักดนตรีหูเหรินขอคำแนะนำ “แล้วพวกเราจะทำอย่างไรต่อไปขอรับ”
ซูถูยกแก้วสุราผลไม้ขึ้นจิบแล้วพูดว่า “มาพูดถึงสถานการณ์ในแคว้นฉีกันก่อน”
“ขอรับ” นักดนตรีหูเหรินจัดระเบียบความคิดเล็กน้อย “ไม่นานมานี้ ไท่จื่อและซิ่นอ๋องแห่งแคว้นฉี เมามายจนทำเรื่องเสียมารยาทจึงถูกฮ่องเต้สั่งปลด ตอนนี้อันอ๋องมีโอกาสสูงมากที่จ จะได้รับตำแหน่งไท่จื่อ ส่วนเยวี่ยอ๋องเขามีความสัมพันธ์ที่ดีกับอันอ๋องซึ่งทั้งสองมาด้วยกันในวันนี้ขอรับ”
ซูถูพยักหน้า “เรื่องนี้ข้าได้ยินมาบ้างแล้ว แค่พูดถึงสถานการณ์ของเยวี่ยอ๋องพอ”
“ขอรับ เยวี่ยอ๋องผู้นี้เดิมทีเป็นคุณชายสามจากจวนโป๋วหลิงโหว เพิ่งได้กลับเข้าสู่ราชวงศ์เมื่อไม่นานมานี้ ซึ่งเป็นคำสั่งที่ออกโดยฮ่องเต้แห่งแคว้นฉี ว่ากันว่าเขาเป็นลูกหล
