้งสิบที่พันด้วยผ้าพันแผลของตนเอง
ทุกวันนี้เขาอยากให้ท่านอาจารย์ลืมศิษย์คนเล็กไป…
หลังจากล้างหน้าแปรงฟันเสร็จตัวฝูก็ทำอาหารเช้ามาให้ ทั้งสี่คนเข้าไปในห้องเพื่อพูดคุยกัน
“ตอนเข้าเฝ้าฝ่าบาทท่านพูดอะไรบ้าง” หยางชูถามก่อน
เสวียนเฟยยิ้ม และนึกถึงเรื่องเมื่อคืนนี้
หลังจากได้ยินสิ่งที่เขาพูดฮ่องเต้ก็มองมาที่เขาเป็นเวลานานก่อนที่จะถามว่า “ท่านฆ่าอวี้หยางหรือ”
“ทั้งใช่ และไม่ใช่พ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้หรี่ตา “อย่ามาเล่นลิ้นกับเจิ้น!”
“พ่ะย่ะค่ะ” เสวียนเฟยตอบ “อวี้หยางตายด้วยน้ำมือของกระหม่อม แต่ตอนนั้นกระหม่อมถูกควบคุมพ่ะย่ะค่ะ”
“อ้อ” ฮ่องเต้ตอบ “ท่านเป็นราชครูเป็นเจ้าสำนักเสวียนตูกวัน เคล็ดวิชาจะด้อยกว่าได้อย่างไร”
เสวียนเฟยตอบอย่างใจเย็น “เรื่องนี้เป็นความประมาทเลินเล่อของกระหม่อม หากมีครั้งหน้าจะไม่ตกหลุมพรางอีกแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้ถาม “เพราะเหตุนี้ท่านจึงรับผิดชอบด้วยการลาออกจากตำแหน่งราชครูงั้นหรือ”
เสวียนเฟยตอบ “กระหม่อมต้องการให้ฝ่าบาทริบตำแหน่งราชครูไม่ใช่เพราะกระหม่อมฆ่าอวี้หยาง แต่เป็นเพราะ…”
เขาเงยหน้าขึ้นมองฮ่องเต้ “กระหม่อมไม่มีคุณสมบัติที่จะเป็นราชครูพ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้พูดเสียงเข้ม “หมายความว่าอย่างไร พูดให้ด
