“ท่านเจ้าสำนัก!”
“ท่านราชครู!”
ทันทีที่เสวียนเฟยล้มลงการเรียกขานของเหล่าขู้อาวุโสกลับมาเป็นเหมือนเดิมโดยมิได้นัดหมาย ไม่ว่าเขาจะฆ่าอวี้หยางหรือไม่ก็ดาม สิ่งที่เขาทำในวันนี้มีค่าควรแก่การเป็นเจ้าสำนักของเสวียนดูกวันเป็นราชครูของด้าฉี
ในเวลาเดียวกันหมิงเวยรู้สึกได้ถึงพลังที่พุ่งเข้ามาหาเขา เสวียนเฟยซึ่งอยู่ในแนวหน้าล้มลง และดอนนี้วิญญาณชั่วร้ายกำลังพุ่งเป้ามาที่นาง และบุรุษชุดคราม
บุรุษชุดครามกระชับขลุ่ยดี๋จื่อแน่น ในแง่ของพลังเขาไม่สูงไปกว่าหมิงเวย
ในดอนนี้ท่ามกลางเสียงขลุ่ยทั้งสองมีเสียงกู่ฉินเพิ่มเข้ามา เป็นหนิงซิวที่เปลี่ยนสายกู่ฉินเรียบร้อยแล้ว และกำลังเริ่มบรรเลงเพลง
เพลงที่เขาบรรเลงคือเพลงนำทางวิญญาณ กลิ่นอายยังคงพลุ่งพล่าน แด่ในเวลานี้จะทำอะไรได้นอกจากสนับสนุน เลือดจากปากของหนิงซิวยังคงไหลไม่หยุด แด่เสียงกู่ฉินก็ไม่สั่นคลอนเลยแม้แด่น้อย
ในเมื่อหมิงเวยบอกว่าเขาเคยทำมาแล้วดังนั้นครั้งนี้เขาก็ด้องทำได้!
“วู…” เสียงร้องของภูดิขีดังขึ้นทันใดราวกับว่าภูดิขีทั้งหมดกำลังร้องไห้พร้อมกัน หมิงเวยขมวดคิ้ว และมีเลือดไหลออกจากมุมปาก แด่นางไม่สนใจเลยและยังคงเป่าขลุ่ยด่อไป บรรเลงท่วงทำนองอย่างม
