ที่หน้าประตูวัง อันอ๋องชะเง้อคอมองไปรอบๆ เมื่อเห็นหยางชูเดินออกมาเขาก็ออกอาการดีใจ “หลานชาย ทางนี้ๆๆ!”
หยางชูเห็นเขาก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันใด ตอนนี้หน้าวังมีคนจำนวนมากเมื่ออันอ๋องตะโกนขึ้นสายตาแทบทุกคู่จับจ้องมาที่พวกเขา
“พอแล้วๆ!” หยางชูเดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว “ท่านตะโกนอะไรนักหนา”
อันอ๋องหัวเราะ “ทำไมหรือถูกเรียกหลานชายไม่ชินหรืออย่างไร แต่ไม่มีทางเลือกหรอกนะ ผู้ใดใช้ให้เจ้าเป็นผู้น้อยล่ะรีบเรียกท่านอาสามให้ข้าฟังเร็ว”
หยางชูเหมือนจะยิ้ม แต่ไม่ยิ้ม “นี่มันดึกแล้ว ท่านอาสามยังไม่กลับจวนไปอีกหรือ”
“ดึกอะไรกัน เพิ่งยามสอง[1]เอง! อีกอย่างพี่ใหญ่กับพี่รองก็ยังไม่กลับมา”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้เขาก็นึกขึ้นได้ “จริงสิ พี่ใหญ่กับพี่รองล่ะ พวกเขาออกจากงานไปกลางคันผ่านไปนานแล้วยังไม่กลับมาเลยดูเหมือนจะไม่มีผู้ใดเห็นหลังงานเลี้ยงยกเลิกใช่หรือไม่”
หนึ่งในสหายหลายคนที่ใกล้ชิดกับอันอ๋องพูดขึ้นว่า “ไม่เห็นเลยพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาทเองก็ไม่ได้ถามถึง”
ที่นั่งของไท่จื่อ และซิ่นอ๋องนั้นชัดเจนมากฮ่องเต้ไม่มีทางมองไม่เห็น แปลกมากที่พวกเขาทั้งสองคนยังไม่กลับมาฮ่องเต้เองยังไม่ถามสักคำดูอย่างไรก็ผิดปกติ…
อันอ๋องพูดโดย
