ามไท่จื่อเฟยและคนอื่นๆ ออกจากหลังห้องโถง
เมื่ออยู่ห่างจากสายตาผู้อาวุโสไท่จื่อเฟยก็กวักมือเรียกอันอ๋องเฟยจากนั้นก็พูดคุยกันอย่างสนิทสนม แม้ว่าไท่จื่อและซิ่นอ๋องอายุพอๆ กัน อันอ๋องก็อายุน้อยกว่ามาก แต่ตอนนี้ไท่จื่อเฟยเป็นจี้เฟย[1] มีอายุใกล้เคียงกับอันอ๋องเฟยจึงเกิดมิตรภาพในหมู่สตรี
ซิ่นอ๋องเฟยดูแก่กว่าพวกนางสองถึงสามปีนางจึงไม่ได้พูดอะไร
ทั้งสี่มาถึงห้องโถงด้านข้างที่จัดเตรียมไว้สำหรับพวกนางหมิงเวยเห็นพี่น้องตระกูลเหวินที่ยืนอยู่ตรงนั้น
ไท่จื่อเฟยยิ้มให้นางและพูดว่า “ได้ยินว่าคุณหนูหมิงชีเป็นสหายร่วมชั้นกับเหวินเป่าหลิน ตอนนี้พิธียังไม่เริ่มท่านไประลึกความหลังกันก่อนได้”
หมิงเวยกล่าวขอบคุณ แต่ในใจกลับรู้สึกแปลกๆ ให้นางไปคุยกับสองพี่น้องตระกูลเหวินฆ่าเวลานับว่าเป็นการดูถูกหรือไม่ นางหมดความอดทนกับความคิดที่ไร้ความหมายเช่นนี้จริงๆ
ช่างเถอะ แค่เจ็ดวันก็ทนๆ ไป
เหวินหรูเข้ามาทำความเคารพนางแล้วพูดว่า “ได้ยินว่าท่านกลับเมืองหลวงนานแล้ว น่าเสียดายที่ข้าไม่สะดวกออกไปข้างนอกจึงไม่สามารถนัดพบกันได้ หวังว่าท่านจะไม่โกรธเคืองกัน”
นางสุภาพเช่นนี้ แน่นอนหมิงเวยก็ต้องไว้หน้านาง แม้เหวินอิ๋งจะไม่เ
