ำร้ายศิษย์รักของเขาถึงที่นี่
โม่หยิงเฉินเห็นท่าทีระแวดระวังภัยขั้นสูงสุดของทั้งสองคน ก็ได้แต่หัวเราะแห้งๆ แก้เก้อ
มะ… ไม่มีเรื่องใหญ่โตอะไรหรอกครับ
ก็แค่เมื่อกี้เกิดอารมณ์อยากประลองฝีมือกับสัตว์อสูรขึ้นมานิดหน่อย แล้วเผลอลงมือหนักไปนิดนึงน่ะครับ
สิ้นประโยคนี้ ผู้อาวุโสหวางและจวงเหว่ยก็ถึงกับชะงักงัน
สายตาของทั้งคู่ตวัดมองไปยังราชาวานรที่ยืนทำหน้านิ่งเป็นทองไม่รู้ร้อน กับจอมดาบมรณะที่เก็บงำกลิ่นอายพลังไว้อย่างมิดชิดโดยสัญชาตญาณ
ประลองฝีมือ
ประลองฝีมือกับสัตว์อสูรเนี่ยนะ
สมองของจวงเหว่ยประมวลผลตามไม่ทันไปชั่วขณะ
ส่วนผู้อาวุโสหวางนั้นคล้ายกับจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ใบหน้าพลันปรากฏรอยยิ้มกึ่งบึ้งกึ่งขำ
ไอ้เด็กบ้า เล่นอะไรพิเรนทร์ๆ!
ให้สัตว์อสูรสู้กันเองเนี่ยนะ
มหาวิทยาลัยอุตส่าห์จัดสรรลานฝึกซ้อมส่วนตัวขนาดเบ้อเริ่มไว้ให้ เจ้าไม่ไปใช้ ดันมาพังบ้านตัวเองเล่นซะงั้น
เห็นได้ชัดว่าเขาเข้าใจผิดไปไกลลิบ
หลงคิดไปว่าสภาพเละเทะพวกนี้ เกิดจากการที่โม่หยิงเฉินสั่งให้สัตว์อสูรทั้งสองตัวต่อสู้กันเอง
โม่หยิงเฉินได้ยินดังนั้นก็เข้าใจความคิดของอีกฝ่ายทันที แต่ก็ขี้เกียจจะอธิบายให้มากความ
เขาเปลี่ยนเรื่องคุ
