ะไร เจ้าเห็นกฎหมายราชสำนักเป็นอะไร
ยังกล้าพูดเหตุผลอย่างฉะฉานอีก! ฝ่าบาท เรื่องนี้ไร้สาระเกินไปแล้ว ฝ่าบาทมีราชโองการให้จับป้ายอย่างยุติธรรม ตระกูลเหวินทำเช่นนี้เห็นได้ชัดว่าไม่เห็นท่านอยู่ในสายตาเลย! ลบหลู่ฝ่าบาทหากไม่ลงโทษให้หนักจะโน้มน้าวใต้หล้าได้อย่างไร ทรงมีรับสั่งให้กระหม่อมเป็นคนจัดการเรื่องนี้เถิดพ่ะย่ะค่ะ!”
“พอแล้ว!” เส้นเลือดผุดขึ้นบนหน้าผากของฮ่องเต้เขาไม่คิดว่าเรื่องทุกอย่างจะมาถึงจุดนี้ เขาคิดว่าคนที่ใช้ป้ายอันดับหนึ่งแอบเข้ามาคือหมิงเวย แต่ไม่คิดว่าจะเป็นเหวินอิ๋ง
เขามั่นใจว่าไม่ได้มีเพียงเหวินอิ๋งที่ใช้กลอุบาย แต่หมิงเวยก็ทำเช่นกัน
แต่เมื่อนึกถึงปฏิกิริยาของทั้งสองสัญลักษณ์บนป้ายหงส์นั้นมีแนวโน้มที่เหวินอิ๋งมากกว่า หากมีการสอบสวนเพิ่มเติมจนเป็นที่แน่ใจแล้วว่าเป็นฝีมือของเหวินอิ๋ง ภาพลักษณ์ของหมิงเวยในฐานะเหยื่อจะยิ่งชัดเจนมากขึ้น
ในตอนนั้นเองเผยกุ้ยเฟยดึงแขนเสื้อของเขาเบาๆ นางมองเขาด้วยสายตาอ้อนวอน “ฝ่าบาท…”
ฮ่องเต้ถอนหายใจแล้วพูดว่า “ในเมื่อเจ้ายอมรับแล้วก็ต้องลงโทษ พาตัวออกไปแล้วค่อยว่ากันทีหลัง!”
