กที่จะอธิบาย แต่ก็ขอบคุณนางจากใจ พูดคุยกันอยู่พักหนึ่งจี้เสียวอู่ก็มา
ครอบครัวสามีของฟางจิ่นผิงมองว่าเขาเป็นคนเก่ง และยกย่องเขาจากก้นบึ้งของหัวใจ น่าเสียดายที่เขาออกจากตระกูล ไม่เช่นนั้นในครอบครัวมีสตรีหลายคนที่ยังไม่ออกเรือน…
แต่คงไม่ได้หากเขาไม่ออกบวชก็คงไม่ถอนหมั้นหรอกใช่หรือไม่ อดีตคู่หมั้นเป็นสตรีที่งดงามมาก แม้แต่คนผู้นั้นที่ยืนกรานที่จะแต่งงานกับนางโดยไม่สนใจสถานะจะหาสตรีเช่นนี้ได้ที่ไหนกัน…
ไร้บุญวาสนา!
เมื่อคารวะทักทายกันเสร็จจี้เสียวอู่ก็ส่งสายตาให้หมิงเวย หมิงเวยเข้าใจและตามเขาออกไป เมื่อทั้งสองหลบอยู่ที่มุมจี้เสียวอู่ก็ถามขึ้นทันที “เจ้าแน่ใจหรือว่าจะจับได้ป้ายหงส์”
หมิงเวยพูด “โอกาสหนึ่งในร้อยก็ไม่น้อยมากไม่ใช่หรือ”
จี้เสียวอู่อยากจะอุทานใส่หน้านาง “รีบพูดมาเจ้ามีวิธีอะไรกันแน่ถึงสามารถรอดพ้นสายตาคนอื่นได้”
หมิงเวยเหลือบตามองเขา “ท่านถามข้าเพียงแค่อยากถามว่ามีเคล็ดวิชาหรือไม่งั้นหรือเจ้าคะ”
จี้เสียวอู่รู้สึกเขินเล็กน้อยเขาคิดเช่นนั้นจริงๆ…
หมิงเวยยื่นมือออกมา “เสี่ยวไป๋”
งูขาวโผล่ออกมาจากแขนเสื้อ “นายท่าน!”
“เข้าใจหรือไม่” หมิงเวยหรี่ตามองเขา
จี้เสียวอู่เลิกคิ้ว “ที่นี่คือเส
