นั้นจะลักไก่ไม่สำเร็จเสียข้าวไปหนึ่งกำ[3] ไท่จื่อกลับรับเหวินหรู ถึงเป็นเช่นนั้นนางก็กัดฟันไม่แต่งงานกับตระกูลที่ต่ำกว่า ปีนี้นางสิบเก้าแล้วใช่หรือไม่ ตอนนี้นางชอบเยวี่ยอ๋องหรอกหรือ”
หมิงเวยพูดอย่างเฉยเมย “เรื่องนี้สำหรับนางแล้วคงเป็นทางเลือกที่ดี ก็แค่จับป้ายไม่ต้องใช้ความพยายามอะไร จับไม่ได้ก็ไม่ขายหน้า หากจับได้ก็ได้เป็นหวางเฟยไม่มีผู้ใดหัวเราะนางได้อีก”
“เหตุใดเจ้าใจเย็นเช่นนี้ นางคิดจะแย่งตำแหน่งของเจ้านะ!” ฟางจิ่นผิงไม่สบายใจแทนนาง
หมิงเวยพูด “วันนี้คนเยอะเช่นนี้ไม่ได้มีแค่นางคนเดียวสักหน่อย”
ฟางจิ่นผิงคิดตามก็เห็นด้วย แต่ก็ยังกังวลแทนอยู่ดี “ป้ายที่จับมีเยอะมาก โอกาสที่จับได้มีน้อยหากจับไม่ได้เจ้าคง…”
“วางใจเถอะ หากมันควรเป็นของข้าไม่ว่าผู้ใดก็แย่งไปไม่ได้”
เมื่อเห็นว่าคนเข้ามาเยอะแล้วพวกเขาก็ลงจากอาคารเข้าไปในเสวียนตูกวัน
แม้ว่าคนที่มาเสวียนตูกวันล้วนเป็นคนที่ต้องการป้ายหงส์ ทุกคนก็ยังแสร้งทำเป็นเข้าไปสักการะแต่ละห้องก่อนที่จะไปสถานที่ประดิษฐานปี้เซี่ยหยวนจวิน
เมื่อเห็นคนมานักพรตที่เฝ้าห้องโถงก็หยิบกล่องเซียมซีมา กล่องเซียมซีของเสวียนตูกวันตามปกติมีเก้าสิบเก้าอัน เขาหยิบ
