ผู้คนด้วยความจริงใจ เมื่อก่อนไม่เรียนหนังสือยังดูไม่มีอนาคต ตอนนี้เขาร่ำเรียนเคล็ดวิชาเป็นอย่างดีมีอนาคตแน่นอน”
จี้หลิงพูดในใจโชคดีที่คำพูดนี้เสียวอู่ไม่ได้ยิน ไม่อย่างนั้นฟังบิดาชมเขาคงจะได้ใจเกินไปแล้ว “แต่เสียวอู่ไม่ได้ชอบน้องหญิง! ตอนนี้เขาร้องจะออกบวช ท่านจะทำอย่างไร”
“เพราะเขายังเด็กอยู่เลยคิดไม่รอบคอบ!”
“แล้วต้องรออีกนานเพียงใดเขาถึงจะคิดได้ น้องหญิงอายุไม่น้อยแล้วอายุสิบแปด แต่ยังไม่ออกเรือน ท่านจะให้นางรอไปจนถึงเมื่อไร”
“นั่น…” นายท่านจี้พูดไม่ออก
ก็จริง สิบแปดก็โตพอแล้วไม่มีเหตุผลใดที่จะขอให้รอจนถึงอายุยี่สิบ
“ไปทุบตีเสียวอู่อีกสักรอบเผื่อเขาจะยอม!”
จี้หลิงหัวเราะไม่ออกเขารั้งบิดาอีกครั้ง “ท่านพ่อ! ท่านไม่คิดหรือว่าเสียวอู่อยากบวชเป็นนักพรตจริงๆ”
นายท่านจี้ไม่พอใจ “เหตุใดเจ้าพูดเช่นนั้นอยู่ดีๆ มาออกบวชอะไรกัน เขาไม่ได้ป่วย!”
“มีนักพรตมากมายบนโลกนี้มีผู้ใดที่ป่วยบ้างกัน ท่านพ่อ ท่านนึกถึงท่านนักพรตซีเฉิงสิ เขาออกบวชตั้งแต่อายุยังน้อยมีบางคนในโลกนี้ที่มีเป้าหมายแตกต่างไปจากเป้าหมายของคนส่วนใหญ่ แต่ไม่อาจพูดได้ว่าพวกเขาไม่ปกติ…”
จี้หลิงวิเคราะห์รายละเอียด “เสียวอู่มุ่งมั่นจะออกบวช น้
