ญาคิดหาวิธีกำจัดป้ายห้อยที่ว่า ‘พรรคพวกของหยางซาน’ ไม่ออก ดังนั้นเขาจึงได้แต่สาปแช่งในใจเท่านั้น
ไอ้สารเลวจงซู่! พอด่าเสร็จคนสารเลวคนนั้นก็มาพร้อมคนผู้หนึ่ง
“ใต้เท้ากัวกำลังชื่นชมทิวทัศน์ท่านคิดจะวาดภาพหรือ” จงซู่หัวเราะ “อย่าลืมวาดท่าทางกล้าหาญของข้ากับศัตรูด้วยล่ะ!”
กัวสวี่แทบอยากบีบคอเขาให้ขาดอากาศหายใจตายจะเอาอารมณ์ที่ไหนมาเล่นกับเขากัน เขาเพียงแต่กลอกตา และมองดูทุ่งหญ้าต่อไป อากาศหนาวเพียงนี้ ฤดูหนาวใกล้จะถึงแล้วเชื่อว่าอีกไม่นานหิมะคงตกเหมือนอารมณ์เขา…ช่างเหน็บหนาวเสียจริง
“ใต้เท้ากัว” จงซู่ไม่เข้าใจสายตานั้นจึงปีนขึ้นไปคุยกับเขา “ใช้ช่วงเวลานี้มองให้มากขึ้นหน่อยก็ดีเหมือนกัน อีกไม่นานที่นี่ก็จะมีการสร้างเมืองด่าน ด่านเหลียงชวนจะเป็นแนวแรกของเราที่จะต่อต้านชาวหูจากนี้ไป! ฮ่าๆ ลักษณะพื้นที่นี้หลังจากสร้างเสร็จจะเป็นด่านที่ยิ่งใหญ่ที่สุด”
“เฮอะๆ” กัวสวี่กระตุกมุมปากแล้วเขาก็สังเกตเห็นคนที่อยู่ข้างกายจงซู่
เขาคนนั้นสวมชุดสามัญชนธรรมดามีกลิ่นอายสุภาพเรียบร้อยราวกับอาลักษณ์ แต่มือทั้งสองข้างหยาบกร้านราวกับทำงานมาทั้งปีซึ่งดูแปลกมาก
จงซู่สังเกตเห็นสายตาของอีกฝ่ายก็ยิ้ม “เขาเป็นน้องหกของข้า แ
