ฮ่องเต้กลับไปที่ท้องพระโรง ตะเกียงถูกจุดขึ้นสองสามจุดนางในถูกฮ่องเต้ไล่ให้ถอยออกไป
ข้ารับใช้ถือแส้ขนหางจามรีเข้ามาในท้องพระโรงอย่างรีบร้อนแล้วโค้งคำนับอย่างสุภาพ
“บ่าว หลิวชวงซี ถวายพระพรฝ่าบาท”
ฮ่องเต้นั่งเหม่อลอยอยู่บนบัลลังก์มังกรเมื่อได้ยินเสียงก็เบนสายตาลงมาแล้วถามเสียงแหบ “ว่าอย่างไร”
หลิวกงกงก้มศีรษะลงและตอบว่า “ไม่มีข่าวจากค้างคาวราตรีพ่ะย่ะค่ะ”
เกิดความเงียบชั่วขณะฮ่องเต้กริ้วจัดเขายกแขนกวาดฎีกา พู่กัน หินหมึกบนโต๊ะทรงอักษรทั้งหมดออกไป
หลิวกงกงรีบคุกเข่าลง “บ่าวไร้ความสามารถ ขอฝ่าบาททรงพระทัยเย็น”
ฮ่องเต้ยิ้มเยาะ “หวงเฉิงซือของเจิ้นทำงานนี้ไม่สำเร็จด้วยซ้ำจะเก็บไว้ทำไมกัน พวกเขายังมีหน้ามาเรียกตนเองว่าค้างคาวราตรีอีกหรือ”
หลิวกงกงก้มศีรษะไม่พูดอะไร เขารู้ว่าในเวลานี้ต่อให้เขาจะโต้เถียงไปเพียงไรมันก็ไร้ประโยชน์ ฮ่องเต้จะยิ่งหงุดหงิด
การขยายอาณาเขตเป็นความสำเร็จครั้งยิ่งใหญ่เพราะเหตุการณ์นี้จะทำให้ชื่อเสียงของเขาถูกบันทึกในหนังสือประวัติศาสตร์
ในเรื่องที่น่ายินดีนี้มีเรื่องที่ทำให้เขาไม่พอใจ มีคำพูดมากมาย แต่พูดออกมาไม่ได้เหมือนมีชนักติดหลัง จะพ่นจะถอนอะไรก็ไม่ได้อีก
ฮ่องเต้สูดหายใจเ
