บ้าไปแล้ว! เข้าบ้าไปแล้ว!
กัวสวี่ตะโกนในใจ นี่มันการแสดงอะไรกันจงซู่อยากตายหรืออย่างไร
ไม่สิ นี่มันน่ากลัวกว่าความตายเสียอีก เขากำลังทุบชามข้าว[1]ตนเอง เขากำลังทำลายรากฐานของตระกูลจง!
“แม่ทัพจง ท่านรู้หรือไม่ว่าตนเองกำลังทำอะไรอยู่”
จงซู่ตอบโดยไม่กะพริบตา “ข้ารู้”
“ท่านรู้หรือไม่ว่าหลังจากทำเช่นนี้ตระกูลจงจะไม่สามารถกลับสู่ตำแหน่งเดิมได้อีก”
จงซู่ยกมุมปากยิ้มเยาะแล้วพูดเสียงที่แฝงไปด้วยความเศร้า “ตระกูลจงเคยมีตำแหน่งด้วยหรือ พูดไปพูดมาก็ไม่พ้นคำว่าเชื่อมั่นสองคำนี้ หากเชื่อมั่นพวกเรา ตระกูลจงจะมั่นคงไม่สั่นคลอน หากไม่เชื่อมั่นทำดีแค่ไหนก็เลือนหายไปในพริบตา”
“จงซู่!” กัวสวี่คิดในใจเขาบ้าไปแล้ว กล้าพูดคำนี้ออกมาได้อย่างไร
ที่เกินไปก็คือบังคับให้ตนบ้าไปด้วยกัน! จงซู่ไม่ได้พูดอะไร แต่มองเขาเงียบๆ มือยังคงจับกระบี่ไม่คิดปล่อย เป็นการข่มขู่ที่ชัดเจนมากกัวสวี่ต้องพิจารณาอย่างจริงจังถึงผลที่ตามมาของการไม่ทำตามเขา
ที่นี่คือค่ายใหญ่ของกองทัพซีเป่ยทั้งด้านในด้านนอกล้วนเป็นคนของจงซู่ หากเขาต้องการฆ่าตนจริงๆ ก็ไม่มีทางรอดอื่นแล้ว กัวสวี่บอกตัวเองให้สงบสติอารมณ์ และคิดก่อนว่าจงซู่ต้องการทำอะไร
“ท่าน
