พวกหูเหรินก็ไม่จำเป็นต้องใช้กำลังทหารมากในการปกป้องพรมแดนซีเป่ยดังนั้นจึงต้องวางหมากบุกแดนใต้และรวมใต้หล้าเข้าด้วยกัน
นี่คือจุดเริ่มต้นของการรวมใต้หล้าเป็นหนึ่ง!
เรื่องสำคัญเช่นนี้ในสายตาของเขาเทียบไม่ได้กับข่าวลือเลยหรือ จงซู่ทุบเกราะที่หน้าอกด้วยความปวดใจ ย้อนกลับไปในสมัยนั้นที่ตระกูลจงติดตามฮ่องเต้ไท่จู่ยกทัพไปยังเหนือใต้ แต่ไม่สามารถรวมใต้หล้าเป็นหนึ่งได้มันเป็นสิ่งที่พวกเขาไม่เคยลืมไปจนตายมันไม่มีค่าอะไรในสายตาของเขาเลยหรือ
จงซู่อดคิดถึงคำพูดในวันนั้นของน้องหกไม่ได้ฮ่องเต้ไม่ใช่ฮ่องเต้เมื่อสองปีก่อนอีกต่อไป
หลังจากนั่งได้ครู่หนึ่งในที่สุดเขาก็สั่งองครักษ์ส่วนตัว “ไปเชิญหมอเทวดามา”
จงเยวี่ยมาถึงอย่างรวดเร็ว “พี่ใหญ่” จงซู่ไม่ได้พูดอะไร และโยนรายงานการสงครามออกไป จงเยวี่ยอ่านจบอย่างรวดเร็วด้วยความรู้สึกไม่แปลกใจแล้วถามว่า
“พี่ใหญ่คิดอย่างไร”
“ข้าไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร” จงซู่พูดอย่างโง่เขลา “จะบอกว่าข้าไม่คิดอะไรถึงจะถูก”
จงเยวี่ยหัวเราะ
“เจ้าหัวเราะอะไร” จงซู่ไม่พอใจมันน่าตลกตรงไหนที่เขาสับสน
“ข้ามีของสิ่งหนึ่งที่สามารถแก้ปัญหาของพี่ใหญ่ได้”
“อะไร” จงเยวี่ยหยิบจดหมายออกมาจากแขนเสื้อ หยิบกระดาษ
