ดที่ดี แต่สำหรับเขาแล้วจงซู่ทำได้เพียงถอนหายใจ
บุรุษตระกูลจงยังมีชีวิตอยู่จนถึงอายุเท่านี้เป็นเรื่องที่ทำให้คนมีความสุขจริงๆ พี่น้องของเขาบางคนเสียชีวิตในวัยเยาว์ หลายปีก่อนเสียชีวิตไปสองสามคน ปีที่แล้วน้องสามเสียชีวิตจำนวนสมาชิกครึ่งหนึ่งได้จากโลกนี้ไปแล้ว
“น้องหก เจ้ามาได้อย่างไร” จงซู่เชิญให้เขานั่งลง
“ข้ามาที่ซีเป่ยนานแล้ว” จงเยวี่ยปลดตะกร้ายาบนหลังแล้วนั่งลง “เพื่อเขียนตำรับยาข้าจึงมาเป็นหมอที่ซีเป่ย”
“แล้วเหตุใดเจ้าไม่มาหาข้าก่อนหน้านี้ล่ะ”
จงเยวี่ยยิ้ม “อย่างที่บอกไปปีนั้นข้าออกจากตระกูลจงแล้วไม่สามารถกลับไปได้หรอก”
จงซู่เงียบอยู่นานก่อนจะพูดว่า “ท่านพ่อเสียใจในภายหลังข้ารู้ว่าท่านคิดถึงเจ้าอยู่ตลอดเวลา”
“ข้าไม่ได้โทษท่านพ่อ” จงเยวี่ยพูดอย่างใจเย็น “พิธีศพของท่านพ่อข้าก็ไปบอกลาท่านแล้วยังแอบคำนับหน้าหลุมศพด้วย ที่ข้าไม่กลับตระกูลจงแค่ไม่ต้องการทำให้ชื่อเสียงของตระกูลจงมีมลทิน ข้าเลือกชีวิตที่ต่างออกไปเบี่ยงเบนออกจากกฎของบรรพบุรุษจึงไม่สมควรเกี่ยวพันกับตระกูลจง”
“เฮ้อ…ผ่านมาตั้งหลายปีแล้วเจ้ายังดื้อดึงอยู่เลย”
เมื่อเห็นน้องชายที่พรากจากกันมาหลายปีจงซู่ก็เกิดความรู้สึกต่างๆ มากมาย กฎของ
