ขาเองด้วย!
แต่เขากลับทำตัวสบายใจเฉิบ แล้วมาบอกว่าเสียเวลาเนี่ยนะ
จวงเหว่ยยิ่งพูดยิ่งโมโห
ไปหาตาแก่หวาง! เดี๋ยวนี้! ตอนนี้เลย!
ให้ตาแก่หวางหาทางเกลี้ยกล่อมลูกศิษย์ปีศาจของเขาเอาเองก็แล้วกัน!
มหาวิทยาลัยเทียนอวิ๋น ณ ป่าไผ่ทะเลเมฆา
โม่หยิงเฉินกำลังเดินทอดน่องกลับไปที่บ้านพัก
สายลมยามเย็นพัดผ่านยอดไผ่จนเกิดเสียงดังกราว ทำให้จิตใจของเขาสงบลงไม่น้อย
ส่วนคำพูดหว่านล้อมของจวงเหว่ยนั้น เขาไม่ได้เก็บเอามาใส่ใจเลยแม้แต่น้อย
เส้นทางต่างกัน ย่อมไม่อาจร่วมวงสนทนาได้
จวงเหว่ยไม่มีทางเข้าใจถึงสิ่งที่เขาครอบครองอยู่หรอก
ขณะที่เขากำลังขบคิดถึงแผนการในขั้นต่อไป
เงาร่างสายหนึ่งก็ก้าวออกมาจากมุมมืดของป่าไผ่เบื้องหน้า ขวางทางเดินของเขาไว้
โม่หยิงเฉินช้อนตาขึ้นมอง คิ้วเลิกขึ้นเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น
เย่เฉิง
โม่หยิงเฉิน!
ภายในดวงตาของเย่เฉิงลุกโชนไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้อันแรงกล้า
โม่หยิงเฉินหยุดฝีเท้าลง ใช้สายตาอันราบเรียบจ้องมองอีกฝ่าย เพื่อรอฟังว่าจะมีอะไรพล่ามต่อ
การแข่งขันลีกภายในมหาวิทยาลัยกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว
เย่เฉิงเห็นเขาเงียบไป ก็หลงคิดว่าท่าทีขึงขังของตนสามารถข่มขวัญอีกฝ่ายได้
น้ำเสียงจึงพลอยเ
