างหยินชี่นั้นเสียงสังหารราวกับมาจากประวัติศาสตร์อันไกลโพ้น นั่นคือความมุ่งมั่นที่จะปกป้องแผ่นดินที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง ผู้เฒ่าเถิงหลับตาลงและกลายเป็นหนึ่งในศพในที่สุด
ทหารเผ่าหูจากเผ่าอื่นยืนอยู่หน้าค่ายกองทัพกลางในเวลานี้
“ใต้เท้า พวกเราทำอย่างไรดีขอรับ” หัวหน้าทหารเผ่าเก๋อซางถามอาหลู่
อาหลู่เลิกคิ้วและครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งในที่สุดก็พูดว่า “ไป พวกเรากลับ!”
“ขอรับ!” หัวหน้าทหารตอบรับด้วยความดีใจ
ดูจากสถานการณ์แล้วรู้เลยว่าปัญหาใหญ่แน่แล้วพวกเขาจะเข้าไปร่วมด้วยทำไมกัน ชีวิตของนักรบเผ่าเก๋อซางดูไร้ค่างั้นหรือ
ทันทีที่เผ่าเก๋อซางจากไปเผ่าอื่นๆ ที่เฝ้าดูก็จากไปเช่นกัน
อำนาจของเผ่าเจ๋อหลินค่อนข้างน้อยนายทหารชั้นสูงลังเลจึงถาม “องค์ชายใหญ่ พวกเราจะไปเช่นนี้หรือแล้วจบเรื่องนี้จะอธิบายกับต้าห่านซูถูอย่างไร”
องค์ชายใหญ่พูดว่า “คนอื่นจากไปพวกเราจะร่วมสนุกให้มันคึกคักทำไมกันเล่า ให้ซูถูรอดชีวิตจากคืนนี้ไปก่อนแล้วค่อยว่ากันหากทำไม่ได้ก็…”
…………..
