เขา “ตอนนี้ท่านเรียกอาจารย์ได้คล่องปากแล้วหรือเจ้าคะ”
หยางชูหัวเราะ “โอกาสมาแล้วข้าจะไม่คว้าได้อย่างไร แม้ว่าความสัมพันธ์นี้จะหายไปทันทีที่ออกจากเนินกรวด อย่างไรมิตรภาพก็ยังคงอยู่ฐานะและชื่อเสียงเป็นเรื่องเท็จ หากติดต่อกันอยู่ตลอดความรู้สึกนั้นจะกลายเป็นจริง”
“ท่านฉลาดมากเจ้าค่ะ”
ทั้งสองพูดคุยกันต่ออีกไม่กี่คำหมิงเวยก็ไปพบจงซู่ จงซู่ใจดีกับนางมาก เขาไม่ปฏิบัติต่อนางเหมือนสตรีที่หมกตัวอยู่แต่ในบ้าน เขาปฏิบัติต่อนางไม่ต่างจากการปฏิบัติต่อแขก
นางบอกความตั้งใจของตนเองจงซู่รู้สึกประหลาดใจ “มีวิธีที่กลับไปได้ด้วยหรือ”
หมิงเวยตอบตามความจริง “ในสำนักมีวิชาแขนงต่างๆ ซึ่งสามารถอาศัยพลังของกลไกได้ ถึงแม้จะมีที่นั่งแค่คนสองคนเท่านั้น แต่ถ้าเป็นส่งจดหมายไม่มีปัญหาเจ้าค่ะ”
“เช่นนั้นก็ดี หากรุ่ยเอ๋อร์รู้ว่าข้าปลอดภัยคงมีความมั่นใจมากขึ้น”
จงซู่เรียกองครักษ์คนสนิทเขาเขียนจดหมายอย่างรวดเร็วประทับตราแล้วส่งให้แก่นางแล้วพูดว่า “ข้ารู้ว่าแม่นางไม่ใช่คนธรรมดาที่ไม่สำคัญ แต่ภูเขาที่ปกคลุมไปด้วยหิมะก็อันตราย หากมีบางอย่างที่ท่านทำไม่ได้ความปลอดภัยของตัวท่านเองคือสิ่งสำคัญที่สุด”
หมิงเวยตอบรับและกลับไปเตรียมตัว ในวันเดียวกันนั้นนางขี่นกตัวใหญ่ออกจากเนินกรวด สถานการณ์นี้ดึงดูดความสนใจของกองทัพหูเหริน
“ต้าห่าน ดูนั่น!”
ซูถูมองไปที่นกตัวใหญ่ที่บินออกไป และถอนหายใจ “ไกลเกินไปไม่เช่นนั้นก็ยิงโดนได้แล้วเอาไว้ค่
