องกันอุบัติเหตุที่อาจเกิดขึ้น
งูขาวในแขนเสื้อขยับแล้วเอนตัวออกและพูดเบาๆ ว่า “นายท่าน กลิ่นเลือดแรงเกินไป ข้าสัมผัสได้ถึงความผิดปกติไม่รู้ว่าเข้าใจถูกหรือไม่เจ้าค่ะ”
หมิงเวยพูด “พูดมาก็พอ”
“เจ้าค่ะ” งูขาวตัวน้อยพูด “ข้ารู้สึกว่ามีบางอย่างกำลังใกล้เข้ามา คนมีชีวิตดูไม่เหมือนคนที่มีชีวิต และคนตายก็ดูไม่เหมือนคนตาย ช่างน่าแปลก”
“คนมีชีวิตดูไม่เหมือนคนที่มีชีวิต และคนตายก็ดูไม่เหมือนคนตายงั้นหรือ” หมิงเวยแปลกใจ “ผีดิบหรือ”
“ไม่รู้เหมือนกันเจ้าค่ะ มันค่อนข้างคุ้นเคย แต่ตอนนี้ข้าดมกลิ่นอย่างละเอียดไม่ได้เจ้าค่ะ”
หมิงเวยคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดกับหนิงซิวว่า “อาจารย์ พวกเราออกไปดูกันเถอะ ยอมเข้าใจผิดดีกว่าหากพลาดขึ้นมาไม่ดีแน่”
“อืม” เมื่อพวกเขาไปถึงจุดที่งูขาวตัวเล็กชี้ไว้ ทหารเผ่าหมาป่าหิมะก็รวมตัวกันจากนั้นบุกเข้าไปในเขตของกองทัพแคว้นฉีแล้ว
ทหารหูเหรินพวกนี้เป็นคนมากฝีมืออีกทั้งยังรอคอยให้ศัตรูเกิดความอ่อนแอในกองทัพเพื่อรีบฉกฉวยโอกาสนำกำลังบุกเข้าโจมตีโดยเร็ว ทันทีที่เข้าร่วมสงคราม กองทัพแคว้นฉีได้รับความเดือดร้อนมากมาย
โชคดีที่มีจำนวนน้อย แม่ทัพที่รับผิดชอบแนวหลังก็ระดมกำลังพลเข้าล้อมอย่างรวดเร็ว หมิงเวยและหนิงซิวพบเงาร่างที่หลบๆ ซ่อนๆ ในกลุ่มคนพวกนั้น
“เป็นกลิ่นอายที่คุ้นเคยจริงๆ” หมิงเวยพึมพำ
“ท่านรู้หรือ” หนิงซิวถาม
หมิงเวยครุ่นคิด “อ้อ คนพวกนั้นนี่เอง”
เมื่อตอนที่นางนำกองคาราวานไปที
