เผือด
เขาเพียงคิดว่าไม่อยากให้โม่หยิงเฉินแย่งซีนไปจนหมด และเปลี่ยนการแข่งขันให้กลายเป็นเวทีโชว์เดี่ยวของตนเอง
แต่กลับไม่ได้นึกถึงผลกระทบในมุมนี้เลยแม้แต่น้อย
ถ้า… ถ้าอย่างนั้นจะทำยังไงดีครับ จะให้เขาลงสนามจริงๆ หรือ
แล้วแบบนี้คนอื่นจะได้เกิดหรือครับ
ฝีเท้าของจวงเหว่ยหยุดชะงัก
สิ่งที่จางเผยฝูพูดมาก็เป็นความจริง
ไอ้เด็กนั่นมันคืออาวุธสงครามเดินได้ที่หลุดกรอบไปไกลลิบ ไม่อาจใช้ตรรกะทั่วไปมาวัดได้เลย
ด้วยรูปแบบการทดสอบแบบนี้…
หากโม่หยิงเฉินลงสนาม
นอกจากสัตว์อสูรระดับ C สิบตัว กับระดับ B อีกหนึ่งตัวที่ถูกผนึกพลังเอาไว้แล้ว
ที่เหลือ… โม่หยิงเฉินคงใช้ตัวคนเดียวล้างบางสัตว์อสูรทั้งเมืองจนเหี้ยนเตียนได้สบายๆ
ให้เขาลงแข่ง คนอื่นก็หมดสิทธิ์เล่น
ไม่ให้เขาลงแข่ง ก็จะเป็นขี้ปากชาวบ้าน
จวงเหว่ยขยี้ผมตัวเองด้วยความหงุดหงิด
รู้สึกได้เลยว่าศิษย์รักของตาแก่หวางคนนี้ คือเผือกร้อนของแท้
ทั้งต้องเปิดโอกาสให้เขาได้แสดงฝีมือ เพื่ออุดปากหอยปากปูของคนนอก
และต้องไม่ให้เขาทำอะไรเกินเบอร์ จนไปแย่งเวทีของนักศึกษาคนอื่นจนหมด
มีวิธีไหนบ้างนะ…
สายตาของจวงเหว่ยกวาดมองลงไปยังเมืองที่เต็มไปด้วยความวุ่นวายเบื้องล่า