บุรุษชุดดำขี่ม้าและติดตามหยางชูไปยังที่ราบสูง มีการซุ่มยิงระหว่างทาง แต่ก็ถูกพวกเขาโจมตีกลับไปได้จนกระทั่งเห็นที่ราบสูงอยู่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
เวลาพลบค่ำแล้วพระอาทิตย์ค่อยๆ ลับขอบฟ้าไปทางทิศตะวันตก หยางชูยกมือขึ้นและสั่งให้หยุด
อาสวนออกความเห็น “คุณชาย ตระกูลจงมีความคุ้นเคยกับที่นี่เป็นอย่างดี แม้ว่าจะถึงช้ากว่าเราสองชั่วยาม แต่เกรงว่าเมื่อเดินทางไปถึงแล้วพวกเราพักสักคืนก่อนดีหรือไม่ขอรับ” บุรุษชุดดำได้ยินเช่นนั้นก็มองหยางชูอย่างประหม่า
หยางชูกลับส่ายหน้า “ความหมายของสองชั่วยามคือให้จงรุ่ยไม่มีเวลาเตรียมการหากพวกเราพักหนึ่งคืนความได้เปรียบของพวกเราจะหายไปเลย”
เมื่อได้ยินเช่นนั้นบุรุษชุดดำก็โล่งใจแล้วพูดว่า “ที่คุณชายกล่าวมาก็ถูก ตระกูลจงอยู่ปกป้องซีเป่ยมาหลายชั่วอายุคน พวกเขาคุ้นเคยกับภูเขา และที่ราบนี้มากเกินไป พวกเราจึงถูกกำหนดให้เป็นฝ่ายเสียเปรียบการใช้ประโยชน์จากความมืดเป็นความคิดที่ดี การใช้พวกเขาคลำหาในความมืดจำกัดการเคลื่อนไหวของพวกเขาได้”
หยางชูพยักหน้าและสั่งอาสวน “พักกันตรงนี้ก่อน รีบหาอะไรทานให้เสร็จ เหล่าฟางออกไปสำรวจทาง และเราลงมือกันในตอนกลางคืน”
“ขอรับ”
ระหว่างที่รอบุรุษชุดดำเดินตามหยางชูอย่างใกล้ชิด และพูดกับเขาว่า
“คุณชายเตรียมพร้อมมาเป็นอย่างดีจริงๆ เป็นไปตามระเบียบแบบแผน เก่งกาจกว่าเหล่าองค์ชายทั้งหลายในเมืองหลวงเป็นไหนๆ สวรรค์ต้องเข้าข้างคุณชายแน่นอน”
หยางชูพยายาม
