ในตอนที่ขบวนคนจากตระกูลหยางมาถึงไป๋เหมินเซี่ยคนสองคนยืนอยู่ข้างราวบันไดบนชั้นสองในร้านอาหารด้านข้างกำลังทอดมองดูขบวนนั้น
“ผู้ที่ท่านต้องการพบคือเขางั้นหรือ” ผู้ที่พูดเป็นบุรุษวัยยี่สิบต้นๆ รูปร่างสูงใหญ่สีหน้าของเขาดูเย็นชา แม้จะสวมชุดธรรมดา แต่กลับมีกลิ่นอายดุร้ายอย่างบอกไม่ถูก
คนผู้นี้คือคุณชายใหญ่ตระกูลจง จงรุ่ย และคนที่อยู่ตรงข้ามเขาเป็นจอมยุทธ์ในชุดสีดำ บุคลิกสง่างาม เขาดูอายุพอๆ กับจงรุ่ย ใบหน้าของเขาดูหยิ่งผยองมากกว่าอย่างไม่สามารถเปรียบเทียบกันได้
“เขามาแล้วแน่นอนว่าต้องเป็นเขา” จอมยุทธ์ผู้นั้นพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
จงรุ่ยส่ายหน้า “ท่านไม่เคยได้ยินหรือว่าคุณชายหยางยามอยู่เมืองหลวงเป็นเช่นไร พวกเราคุมตัวศิษย์พี่ของเขาไว้แน่นอนว่าเขาต้องเดินทางมาที่นี่เรื่องนี้ไม่ได้พิสูจน์อะไรเลย”
จอมยุทธ์ผู้นั้นยิ้มหยันแล้วมองเขาด้วยแววตาเฉียบคม “หากเขามาเพียงเพื่อระบายความแค้นเหตุใดเขาถึงให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ก่อนเดินทางมาที่นี่ได้กระจายข่าวออกมาเพื่อให้การพบกันครั้งนี้ของพวกท่านเป็นไปโดยธรรมชาติหากไม่กลัวทำผิดเขาจะทำเช่นนี้ทำไมกัน”
จงรุ่ยพูดไม่ออก พูดตามจริงพวกเขาคุมตัวหนิงซิวไว้ก่อนแล้วค่อยปล่อยข่าวออกไปเพื่อสร้างบันไดให้แก่หยางชู ครึ่งหนึ่งของบันไดนี้ถูกสร้างขึ้นหยางชูก็มารับช่วงต่ออีกครึ่งหนึ่ง สิ่งนี้หมายความว่าอย่างไรจะให้คนไม่คิดเยอะก็คงไม่ได้
เมื่อเห็นเขาไม่พูดอะไรจอมยุทธ์จึงพูด
