เป่ยหวังคนนี้ก็นับว่านิสัยไม่เลว ก่อนหน้านี้ถึงขั้นคิดว่าเขาจะไม่มีโอกาสได้ลงมือเสียด้วยซ้ำ ก็ยังยอมจ่ายผลึกเทียนไห่ให้ก่อนอย่างใจป้ำ
จะให้สะบัดก้นเดินหนีไปดื้อๆ ก็ดูจะไร้ความรับผิดชอบเกินไปหน่อย
แต่ถ้าจะให้เขาควักเนื้อจ่ายค่าเสียหายเอง…
โม่หยิงเฉินปรายตามองหลุมลึกที่ว่างเปล่า ก่อนจะลอบคำนวณในใจอย่างเงียบๆ
ต่อให้ขายเขาทิ้งทั้งตัวก็ยังชดใช้ไม่พอเลย!
แล้วจะทำอย่างไรดีล่ะ
มีอาจารย์ไว้ทำไมกัน
นอกจากเอาไว้เป็นที่พึ่งพิง เอาไว้จัดการไอ้โง่อย่างไป๋จิงชุนแล้ว ก็เอาไว้ออกหน้าเช็ดล้างความผิดเวลาที่ลูกศิษย์ไปก่อเรื่องวุ่นวายนี่แหละ!
โม่หยิงเฉินหาข้ออ้างที่ฟังดูเข้าข้างตัวเองได้อย่างหน้าตาเฉย
ท่ามกลางสายตาอาฆาตแค้นแทบจะกินเลือดกินเนื้อของกู้เป่ยหวังและหลิงเทียน
เขาเดินก้าวออกจากมิติลับ ล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาอย่างใจเย็น แล้วต่อสายหาหวางหงเฉียง
สัญญาณดังขึ้นเพียงไม่นาน ปลายสายก็กดรับ
ฮัลโหล ว่าไงหยิงเฉิน น้ำเสียงของหวางหงเฉียงฟังดูอารมณ์ดีเบิกบานสุดขีด
จอมดาบมรณะตัวน้อยของเจ้าออกจากด่านแล้วรึ บรรลุเคล็ดวิชาต่อสู้อะไรมาบ้าง รีบเล่ามาให้ข้าฟังเดี๋ยวนี้!
เอ่อ… โม่หยิงเฉินถึงกับสะอึกไปชั่วขณะ
คือว่า…
