่นี่น่าซูต้องชนะแน่พวกเราต้องตามจับสตรีผู้นั้น นางเป็นที่มาของความวุ่นวายของเผ่าทั้งแปดต้องจับนางให้ได้ถึงจะสามารถปลอบใจผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่”
ดวงตาขององค์หญิงหย่งชิงเป็นประกาย “เจ้าคิดรอบคอบเสียจริง”
ซูถูพูดเสียงเย็นเยียบ “ข้าทำเช่นนี้ไม่ใช่เพื่อแก้ตัวให้ท่านย่าอย่าเสนอเงื่อนไขที่มากเกินไปเรื่องนี้ท่านทำเกินไปจริงๆ!” เขาพูดจบก็โบกมือลาแล้วออกจากถ้ำไป
องค์หญิงหย่งชิงมองดูฝีเท้าที่ไม่มั่นคงเล็กน้อยของเขาด้วยอารมณ์ที่ผสมปนเปกัน ผ่านไปสักพักนางถึงพูดขึ้นว่า “เขาเป็นสายเลือดของข้าจริงๆ”
ขันทีเฒ่าคำนับ “ขอรับ”
“แม่ของเขาเป็นคนจงหยวน”
ขันทีเฒ่ายิ้ม “ไม่ว่าจะเป็นรูปลักษณ์หรือลักษณะนิสัยองค์ชายซูถูดูเหมือนคนจงหยวนมากกว่า”
น้ำเสียงขององค์หญิงหย่งชิงดูมีความตื่นเต้น “บางทีสายเลือดตระกูลเฉินอาจมีวันกลับคืนมา”
ซูถูไม่รอช้าแม้แต่น้อยทันทีที่เขาออกจากหุบเขาแสงจันทร์ก็เห็นเงาของน่าซูเดินมาทางนี้
“พี่เจ็ด!” น่าซูลงจากหลังม้าถึงทั้งตัวเขาจะเต็มไปด้วยเลือด แต่ก็ยังยิ้มสดใส “ท่านไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว! พวกเราชนะแล้ว! เผ่าฉีหูพ่ายแพ้แล้วอีกหกเผ่ายอมจำนวนต่อพวกเราแล้วด้วย!”
ซูถูพยักหน้าแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่สงบ “ขออาหารกับน้ำให้ข้าหน่อย”
“อ้อ ได้!” น่าซูหันศีรษะแล้วตะโกนว่า “พวกเจ้ามัวยืนทำอะไรอยู่รีบตั้งกระโจมสิ!”
ซูถูใช้เวลาสองวันในการฟื้นตัวแล้วไปพบหัวหน้าเผ่าที่ยอมจำนน และหารือถึงผลที่ตามมากับน่าซู เรื
