ซียนจริงๆ ทั้งสองมองเหล่าสงฆ์จากหูเหรินต่อสู้กันกลางหุบเขาจากด้านบน
หมิงเวยถามอย่างเป็นกันเอง “จะว่าไป พี่ชีท่านมาทำอะไรที่นี่หรือเจ้าคะ สถานที่กันดารเช่นนี้ไม่มีอะไรเลยวันๆ มีแต่กลิ่นสาบแกะไม่มีอะไรน่าสนใจสักนิด”
เชิ่งชีหัวเราะ “แม่นางรู้จักซูรื่อฉู่มานานเพียงนั้นเขาไม่เคยบอกอะไรเลยหรือ”
“เขาหรือ! คนลึกลับซับซ้อนเช่นนั้นเรื่องของตนเองไม่พูดออกมาสักนิดเดียว” หมิงเวยทำปากยื่น “แต่ข้าได้ยินเขาบอกว่ามีเรื่องสำคัญมากต้องทำข้าถามเขาว่าสำคัญเพียงใดหรือ เขาบอกว่าสำคัญกว่าฟ้าอีกช่างขี้โม้เสียจริง!”
เชิ่งชีถอนหายใจ “พูดว่าสำคัญกว่าฟ้าก็ไม่ผิด”
หมิงเวยแปลกใจ “ที่เขาพูดมาเป็นความจริงงั้นหรือเจ้าคะ ถ้าเช่นนั้นพี่ชีเองก็…อา ข้าขอเดา!” นางดูกระตือรือร้นมาก “ท่านซ่อนตัวอยู่ในทุ่งหญ้ามาหลายปีแล้วมีความสัมพันธ์อันดีกับพระอาจารย์ช่างจื้อแล้วยังเข้าไปแทรกแซงในพิธีกรรมเทียนเสินด้วยคงไม่ใช่เพราะเทพเจ้าของพวกเขาหรอกนะเจ้าคะ”
เชิ่งชียิ้มแต่ไม่พูดอะไร “ข้าเดาถูกหรือไม่”
เชิ่งชีมองเด็กสาวอารมณ์ร้อนตรงหน้าเขาแววตาของเขาดูอ่อนโยนมาก “เดาถูกแค่ส่วนหนึ่งเท่านั้น”
“หมายความว่ามีหลายส่วนหรือเจ้าคะ”
เชิ่งชีหัวเราะ “ท่านค่อยๆ เดาไปก็ได้ เช่นนั้นน่าสนใจกว่าใช่หรือไม่”
“อืม…”
กระต่ายบนดวงจันทร์เฉียงมาทางทิศตะวันตกเหล่าสงฆ์ก็ใกล้ชิดกับที่พำนักของทวยเทพมากขึ้น
…………
ภายในกระโจมของหัวหน้าเผ่า ซูถูและโหวเหลียงพูดคุยกันอย
