ึ้นมองเขาแล้วก้มหน้าขุดรากต่อไม่สนใจเขาอีกเลย
น่าซูไม่พอใจ “ตัวฝู ทำไมเจ้าไม่สนใจข้า”
ตัวฝูพูดเสียงเบา “คนโกหก!”
“ข้าโกหกอะไรเจ้า” ตัวฝูหันหน้าไปทางอื่นไม่สนใจเขาอีก ท่าทางของนางดูโกรธเคือง คุณหนูบอกว่าน่าซูตั้งใจนำกองคาราวานไปที่เมืองหยุนไฉ และต้องการใช้พวกนางเพื่อจัดการกับพระอาจารย์ช่างจื้อ
น่าซูเกาหัวแล้วพูดคุยกับสตรีชาวหูทั้งสองคน “พวกเจ้าถอยห่างออกไปก่อน”
รอให้สตรีชาวหูถอยออกไปเขาก็คุกเข่าข้างกายตัวฝูแล้วช่วยนางขุด “พวกเจ้าต้องการมาที่หูตี้ข้าก็พาพวกเจ้ามาซึ่งดีกับพวกเจ้ามันไม่ดีหรอกหรือ” ตัวฝูยังคงไม่พูด
“ข้าไม่ได้ตั้งใจจะโกหกพวกเจ้าจริงๆ แค่คิดว่าพวกเจ้าสามารถคุ้มกันกองคาราวานก็คงสามารถช่วยพวกเราได้พวกข้าให้ค่าตอบแทนพวกเจ้าได้!”
“ฮึ!” ตัวฝูรู้ดีว่าตัวเองไม่มีคารมคมคายจึงเงียบไปแล้วไม่โต้เถียงกับเขา
หมิงเวยได้ยินก็หัวเราะ “องค์ชายน่าซูท่านตอบคำถามของข้าสักข้อหนึ่งดีหรือไม่ ขอเพียงท่านตอบเรื่องคนโกหกนี้ถือเป็นอันจบไป”
น่าซูมองนางอย่างระแวดระวัง “เจ้าอยากถามว่าอะไร”
หมิงเวยยิ้มแล้วถามว่า “ท่านไปที่เส้นทางเก่าบนเขาเหยียนซานเพื่อไปเอาของสิ่งใดหรือ”
“….” น่าซูมีสีหน้าลำบากใจ
หมิงเวยพูดอีกว่า “มันไม่สมเหตุสมผลเลยที่ท่านจะปิดบังตอนนี้พวกเราลงเรือลำเดียวกันแล้ว หรือก็คือหากท่านไม่พูดตอนนี้ข้าสามารถกลับไปตรวจสอบที่หมู่บ้านนั้นอีกครั้งได้”
น่าซูครุ่นคิด “ได้ สิ่งที่ข้าต้องการนำกลับมาคื
