บอย่างไม่รีบร้อน ขุนศึกนายหนึ่งถามขึ้นว่า “คุณชายจะไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่ หากพวกเขาลงมือก่อนเล่าจะทำอย่างไร”
อาสวนดูสงบมาก “วางใจเถอะมีคนคอยปกป้องคุณชายอยู่” จากนั้นเขาก็สั่งการขุนศึกว่า “พี่โหยวไปเรียกคนมา! เฉิงซื่อส่งสัญญาณทันที! หลูลิ่ว…”
มีการออกคำสั่งเป็นชุด และขุนศึกตอบรับแล้วแยกย้ายออกไปจัดการตามระเบียบแบบแผน
เหล่าโจรที่พาหยางชูกลับมาที่หมู่บ้านต่างตื่นเต้นอย่างมากหลังจากผ่านไปหลายวันในที่สุดพวกเขาก็หายใจออก
มีคนต้องการจะเตะคุณชายด้วยความโกรธอาหว่านกรีดร้อง “ห้ามแตะต้องคุณชายนะ! พวกเจ้าไม่อยากมีชีวิตอยู่หรืออย่างไร หากเกิดอะไรขึ้นกับคุณชายเฝิงอี้จะต้องรีบเชิญกองทัพซีเป่ยมาเป็นแน่ เมื่อถึงตอนนั้นต่อให้พลิกเขาเหยียนซาน พวกเจ้าก็ไม่สามารถหลบหนีได้!”
พวกโจรหัวเราะและมีคนพูดว่า “กองทัพซีเป่ยงั้นหรือพวกเขาไม่ใช่ว่าเคยคิดจะปราบปรามพวกเราหรือ แล้วผลลัพธ์เป็นอย่างไรพวกท่านอย่าคิดไปไกลเลย ยอมรับชะตากรรมเสียเถอะ!”
“นั่นเป็นเพราะว่าพวกเจ้าไม่มีคุณสมบัติพอ” หยางชูพูดอย่างเย็นชา “พวกเจ้าคิดว่ากองทัพซีเป่ยว่างเพียงนั้นหรือ ยามปราบปรามโจรพวกเขาส่งมากี่นายกัน หากพวกเขามาตรวจค้นภูเขาด้วยทหารหลายหมื่นนายพวกเจ้ายังคิดหนีอยู่หรือไม่”
โจรคิดตามในสิ่งที่เขาพูดซึ่งดูเหมือนจะสมเหตุสมผล กองทัพซีเป่ยที่ถูกส่งมาปราบปรามก่อนหน้านี้อันที่จริงมีเพียงไม่กี่นาย
“ข้าแนะนำพวกเจ้าอย่าทำตัวเผด็จการดีกว่าก่อนหน้า
