ยังคงรักษาสีหน้าให้เรียบเฉย เดินไปหาขั้นบันไดหินที่ดูสะอาดตา แล้วทิ้งตัวลงนั่งอย่างไม่หยี่ระ
ณ คฤหาสน์หรูหราของตระกูลหลิงในย่านชานเมือง
เสียงข้าวของเครื่องใช้และเครื่องลายครามราคาแพงระยับถูกจับทุ่มกระแทกพื้นจนแตกกระจายดังสนั่นระงมไปทั่วคฤหาสน์ สลับกับเสียงแผดคำรามอย่างบ้าคลั่งของชายวัยกลางคนที่ไม่อาจควบคุมอารมณ์ได้อีกต่อไป
เหล่าคนรับใช้ต่างพากันไปหดตัวสั่นงันงกอยู่ตรงมุมระเบียง ปิดปากเงียบกริบ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
ภายในห้องรับแขกที่เคยโอ่อ่าหรูหรา บัดนี้เต็มไปด้วยซากปรักหักพังเกลื่อนกลาด
ไป๋เชี่ยนหรูดวงตาบวมช้ำจากการร้องไห้ นั่งหดตัวคุดคู้ราวกับนกกระทาที่ตื่นตระหนกอยู่ตรงมุมโซฟา
สองมือบีบเข้าหากันแน่น
เผชิญหน้ากับโทสะอันเดือดดาลดั่งพายุสายฟ้าของผู้เป็นสามี นางไม่กล้าปริปากเถียงแม้แต่ครึ่งคำ
หลิงเสี่ยวเสี่ยวก็ยืนหน้าซีดเผือดอยู่ตรงหน้าประตู
เธอมองดูผู้เป็นพ่อที่กำลังอาละวาดราวกับคนเสียสติ ริมฝีปากสั่นระริกพยายามจะเอ่ยอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็จำต้องกลืนคำพูดเหล่านั้นลงคอไป
ข้าให้เจ้าไปเชิญคน! แล้วเจ้าไปขุดเอาตัวบัดซบที่ไหนมาวะ!
หลิงเทียนตวัดเท้าเตะแจกันโบราณประเมินค่ามิได้จนลอยละลิ่วกระแทกกำแพ
