นก็ดึกแล้วข้าเห็นแม่นางหมิงยังไม่ตื่นเลย” ศิษย์พี่เหตุใดท่านถึงรู้ได้!
…………
โหวเหลียงได้ยินเสียงเรียกก็เดินไปหาอย่างเชื่อฟัง เขารู้ว่าตอนนี้จุดยืนของตนเองน่าเป็นห่วงมีคนจำนวนไม่น้อยมาจากเมืองหลวง นอกจากผู้จัดการ นักบัญชีแล้วยังมีผู้รับผิดชอบเอกสารด้วยโอกาสที่คุณชายจะเรียกใช้เขาก็น้อยลง
เมื่อเทียบกับเขาคุณชายต้องเชื่อใจผู้คนที่มาจากเมืองหลวงมากกว่าอยู่แล้ว โหวเหลียงรู้ดีว่าตนเองต้องรอโอกาสแสดงทักษะแสดงคุณค่าอันสมควรเพื่อให้ได้ตำแหน่งที่เขาต้องการ
แต่เขากลัวว่าตนเองจะรอไม่ถึงโอกาสนั้นเขาอาจจะ…
“มาแล้วหรือ!” หมิงเวยสวมถุงเท้าสีขาวเดินมาตามระเบียงทางเดินและทักทายอย่างเป็นกันเอง
โหวเหลียงรีบทำความเคารพ “แม่นางหมิง”
“ถอดรองเท้าแล้วตามข้ามา” หมิงเวยพูดทิ้งท้ายแล้วเดินเข้าไปในห้องหนังสือ
โหวเหลียงรู้สึกประหลาดใจ ให้เขาถอดรองเท้า เขามีคุณสมบัติที่จะเข้าไปในเรือนได้หรือไม่ว่าจะเป็นอย่างไรก็คว้าโอกาสนี้ไว้ก่อนละกัน! โหวเหลียงถอดรองเท้าปัดฝุ่นออกจากถุงเท้า และชายเสื้ออย่างระมัดระวังแล้วเดินเข้าไปในห้องหนังสืออย่างแผ่วเบา
หมิงเวยนั่งลงบนเก้าอี้มองไปยังโหวเหลียงก้มศีรษะโค้งกายอย่างเชื่อฟัง
“ท่านนั่งเถอะ”
โหวเหลียงก้มศีรษะลง “ข้าน้อยไม่กล้าขอรับ”
หมิงเวยไม่ได้บังคับนางจิบชาแล้วพูดว่า “เรือนสร้างใกล้เสร็จแล้วคิดว่าอีกไม่นานท่านคงมีเวลาว่างมากขึ้น”
โหวเหลียงได้ยินดังนั้นก็คิดว่าตนกำลังจะตกงานดังนั้
